Dziennik nastolatki - Melody Carlson

Wydawnictwo: WAM
Ilość stron: 234
Cena det.: 19,9zł
Opis wydawcy: 6 miesięcy z życia nastolatki

Szesnastoletnia Caitlin O'Conner nie radzi sobie z uczuciami, relacjami w rodzinie, sobą samą. To traci, to zyskuje przyjaciół, szukając akceptacji wśród rówieśników. Odczuwa pustkę i brak sensu życia. Nie wie, w co wierzy, a mimo to znajduje mocny punkt oparcia. Caitlin odkrywa, jaka jest naprawdę. Czytając o tym pośmiejesz się i uronisz niejedną łzę.
Z pewnością zaskoczą Cię jej poglądy na temat umawiania się na randki...

Moja ocena książki: 6/10

Każda dziewczyna jest, była lub będzie nastolatką. Dlaczego ten młodzieżowy wiek jest tak ważny? Wtedy wkraczamy w przedsionek dorosłości, zmieniamy się zarówno fizycznie, jak i psychicznie. Przeżywamy problemy typu w co się jutro ubrać, ale także stajemy przed poważnymi decyzjami wpływającymi na nasze życie. Szukamy akceptacji wśród rówieśników, którzy często wywierają na nas presję. Bardziej interesujemy się również płcią przeciwną. Mamy prawo mieć różne humorki. „Dziennik nastolatki” autorstwa Melody Carlson opowiada o Caitlin, zwykłej nastolatce, której problemy mogą spotkać każdą z nas.

Szesnastoletnia Caitlin O'Conner nie ma łatwego życia. Nie potrafi poradzić sobie z uczuciami, relacjami rodzinnymi i samą sobą. Przyjaźni się z najsławniejszą dziewczyną w szkole, Jenny, tym samym odtrącając Beanie, którą zna od dzieciństwa. Filtruje z Joshem i Nathanem, ale ci okazują się być kłamliwymi egoistami skaczącymi „z kwiatka na kwiatek”. W dodatku Caitlin dowiaduje się, że jej ojciec umawia się z niejaką Belindą, piękną i młodą rudowłosą. Dziewczyna to zyskuje, to traci przyjaciół, a z czasem umyka jej również cel życia. Nie wie już kim tak naprawdę jest i do czego zmierza. Z czasem znajduje mocny punkt oparcia oraz doświadcza totalnej zmiany. Życie nie jest proste, ale zawsze jest jakaś nadzieja na lepsze.

Powieść napisana jest z rozmachem i lekkością. Jak możecie się domyślić z tytułu powieści, historię Caitlin opowiada nam ona sama. Dodatkowym i rzadko spotykanym jest środek stylistyczny, gdzie autor zwraca się bezpośrednio do Czytelnika. W dodatku wie, że odbiorca jest płci żeńskiej. W końcu „Dziennik nastolatki” przeznaczony jest dla nastolatek, ale myślę też, że dorosłe kobiety nie pogardziłyby lekturą. Dla każdego śledzenie losów Caitlin, jej dylematów, rozmyślań i postanowień, będzie na pewno pochłaniające. Jednak niestety muszę przyznać, że w lekturze czegoś mi zabrakło. Na tylnej stronie okładki znajdziemy zdanie „czytając o tym pośmiejesz się i uronisz niejedną łzę”. Niestety, właśnie tego bardzo mi brakowało. Czytając „Dziennik nastolatki” nie odczuwałam żadnych emocji. Po prostu byłam pustym obserwatorem sytuacji, które opisuje narrator. Muszę natomiast przyznać, że książkę czyta się bardzo lekko i przyjemnie. Po części zawdzięczam to językowi. Widać, że autorka ma już doświadczenie i umie zainteresować Czytelnika oraz zatrzymać go dłużej przy swoim dziele.

Polecam tę książkę każdej nastolatce. Poznajcie z jakimi problemami styka się Caitlin i w jaki sposób stara się je rozwiązać. Może weźmiecie z niej przykład? „Dziennik nastolatki” to idealna lektura na nudne popołudnia, ale nie spodziewajcie się nie wiadomo jakiego dzieła. Ot tak, przyjemna opowieść o tym, że rzeczywiście trudne jest życie nastolatki...

Strona autorki: KLIK

Za granicą wydano dwie dalsze części serii "Diary of a Teenage Girl": Część 2. i Część 3. 

Na razie nie zanosi się na to, aby wydawnictwo wydało następne części "Dziennika nastolatki". 

Książkę otrzymałam od Wydawnictwa WAM za co bardzo dziękuję. 

Pochwała brzydoty - Loredana Frescura

 

Wydawnictwo: WAM

Moja ocena książki: 7.5/10

Co widzisz gdy stajesz przed lustrem wpatrując się w swoje odbicie? Czy dostrzegasz wpierw niedoskonałości, a potem dobre cechy Twojego wyglądu? A może tych dobrych wcale nie dostrzegasz...? Z chęcią przystąpiłam do lektury książki „Pochwała Brzydoty” autorstwa Loredany Frescury, ponieważ ja sama często widzę w lustrze kogoś zupełnie mi obcego. Ta krótka powieść posiada w sobie ogromną treść, która zmusiła mnie do refleksji na temat brzydoty i piękna.

Marcella Frami i Giorgia Desideri są uważane za najbrzydsze dziewczyny ze szkoły. Giorgia nosi kupę żelastwa na zębach, a Mareclla... po prostu uważa się za brzydką. Nie mają żadnych koleżanek prócz siebie nawzajem. Oby dwie są obiektami sprośnych żartów, docinków i obelg. Same uważają się za najbrzydsze istoty na świecie, dlatego też zdążyły się przyzwyczaić do tego, że nikt ich nie lubi. Ale życie ładnego też nie jest usłane różami. Roberto, jeden ze świty idealnego Massimiliano, mimo tego, że jest ładny i lubiany, czuje w swoim życiu ogromną pustkę. Doskonałość wcale nie jest taka piękna, jak innym mogłoby się wydawać. Wszystko zmienia się gdy poznaje samą siostrę Massimiliano, Marcellę. Jednak czy ładny może zakochać się w brzydocie? A czy brzydota zasługuje na miłość ładnego?

Historia jest opisywana w narracji pierwszoosobowej, ale za to z dwóch innych punktów widzenia – Roberto i Marcelli. Dzięki temu można porównać życie „ładnego” i „brzydkiego” jednocześnie dowiadując się, że żadne z nich mimo pozorów nie jest proste. Autorka dzięki takiej narracji chce pokazać, jak brzydki może wyglądać w oczach ładnego i na odwrót. Skłania też Czytelnika do refleksji nad dwoma zupełnie odległymi ale pasującymi do siebie światami. Kolejnym ciekawym dodatkiem jest zbiór przemyśleń i ciekawych przypuszczeń o tytule Pochwała brzydoty pisanej przez Giorgię i Marcellę. Co chwila czytamy fragmenty ich dzieła, a pod koniec przedstawione jest w całości. Ten tekst również zmusił mnie do zastanowienia czym w ogóle jest brzydota. Każdy postrzega ją w inny sposób. Jedni za brzydkie uważają coś oryginalnego, a inni wręcz przeciwnie. Człowiek z pewnością zwróci uwagę na starą babcię z owłosionymi brodawkami na nosie, ale też będzie przyglądał się pięknej kobiecie o lśniących włosach i idealnej figurze. Dlaczego więc brzydota zwraca naszą uwagę? Ponieważ doskonałość jest po prostu nudna, tak samo jak człowiek bez wad. Każdy ma niedoskonałości, ale też te ładne cechy, których często nie zauważamy. Albo wręcz przeciwnie – nie zauważamy żadnych niedoskonałości. Należy również pamiętać, że najbardziej liczy się wnętrze. Przykładowo Giorgia – mimo tego, że Massimiliano jej dokuczał, to ona zawsze mówiła o nim dobre rzeczy. Marcellę bardzo zaskoczyło to, że przez przystojnego Ronalda została nazwana piękną. Przecież przez całe życie była pewna, że wszyscy na jej widok myślą jaka z niej brzydota. W czym tkwił problem? W tym, że czuła się brzydka, przez co inni też ją za taką uważali. Wystarczy doceniać swoje mocne strony, nie przejmować się niedoskonałościami, a już otoczenie zrozumie, że czujesz się ładnie – i taki się staniesz.

Książka, prócz treści poruszającej ciągle aktualne problemy nastolatków, jest bardzo dobrą rozrywką. „Pochwałę brzydoty” czyta się bardzo łatwo i szybko. Nie brakuje tu humoru, intrygujących zdarzeń i zmuszających do przemyśleń historii, które podnoszą na duchu. Z pewnością warto poświęcić troszkę czasu na zapoznanie się z tą książką. Polecam serdecznie wszystkim nastolatkom. 

Za egzemplarz książki serdecznie dziękuję Wydawnictwu WAM.