Romantyczna historia w głębi sadu

Wydawnictwo: Egmont

Rok wydania: 2014

Ilość stron: 192

Opis: Eric Marshall, świeżo upieczony absolwent college'u przyjeżdża na Wyspę Księcia Edwarda, by w zastępstwie chorego przyjaciela poprowadzić szkółkę w Charlottetown. Poznaje tam piękną i tajemniczą Kilmeny - niemą dziewczynę obdarzoną słuchem absolutnym, która komunikuje się ze światem poprzez grę na skrzypcach. Eric się w niej zakochuje. Musi jednak zawalczyć o swoją miłość. Czy uda mu się zdobyć serce Kilmeny? Dziewczę z sadu to opowiedziana z punktu widzenia młodego mężczyzny historia prawdziwej i głębokiej miłości, która okazuje się mieć uzdrawiającą moc.

Miłość to uczucie, które może pokonać każdą przeszkodę. Niemożliwe staje się możliwym, dzieją się prawdziwe cuda, a świat zdaje się w końcu rozumieć istotę egzystencji. Jedyny warunek – miłość powinna być prawdziwa i wierna. Przekonuje nas o tym powieść „Dziewczę z sadu”, autorstwa Lucy Maud Montgomery. Na pewno czytelnicy skojarzą nazwisko z serią „Ania z Zielonego Wzgórza”, cenioną wśród młodszych pokoleń, ale i posiadającą sentyment dorosłych. Czy „Dziewczę z sadu” zajmie równie chwalebne miejsce wśród lektur? Niestety, ja nie jestem do końca przekonana.

Eric Marshall dopiero co został absolwentem college’u, a już otrzymuje wiadomość od przyjaciela z prośbą o zastępstwo. Podczas jego choroby, Eric miał poprowadzić szkołę w Charlottetown na Wyspie Księcia Edwarda. Podczas popołudniowego spaceru, bohater trafia w opuszczone, a jednocześnie najbardziej czarujące miejsce na Ziemi – niezwykle klimatyczny sad. To właśnie tam słyszy niebiańską muzykę skrzypiec, graną przez piękną nieznajomą. Ta, na widok Erica, ucieka z przerażeniem. Mężczyzna nie może zapomnieć jej idealnej twarzy, tak więc coraz częściej przychodzi do sadu. Okazuje się, iż owa dziewczyna, Klimeny, jest niemową. Eric będzie musiał zawalczyć o miłość swojego życia. Czy warto przeciwstawić się rozsądkowi? Jak pokonać przeszkody, w tym najpoważniejszą – niemożność mowy?

Podczas lektury miałam nieodparte wrażenie, iż autorka starała się wyidealizować zarówno fabułę, jak i postacie. Dziewczyna jawi się bowiem jako czyste, nieskalane brudem tego świata dziecię. Poprzez wychowanie w zamkniętym domu z możliwością przebywania jedynie w sadzie, Klimeny zdaje się stawiać pierwsze kroki w otaczającym ją świecie. Nie zna i nie rozumie praw nim rządzącymi, w swojej niewiedzy jest wolna od brudu i rzeczywistości. Przy tym jest niezwykle piękna, ma długie, czarne włosy, idealną twarz z ustami niczym płatki róż. Każdy mężczyzna, który ją zobaczy, od razu zakochuje się w niej. I mimo iż Klimeny żyje w kłamstwie i bólu z powodu niemożności mowy, wydaje się być postacią nazbyt wyidealizowaną. Również Eric jawi się jako idealny mężczyzna, odważny i romantyczny. Ciężko to przyjąć, zwłaszcza, gdy autorka dwa razy zaprzecza sama sobie zdaniami twierdzącymi, że Eric nigdy nie był romantykiem i od dziada pradziada nie miał nawyku działać pod wpływem emocji. Pół strony dalej czytamy zaś jego uniesione, przy czym odrobinę irytujące, monologi. Dalej jeszcze znów zachwyca się Klimeny i cytuje romantyczne wiersze.

Fabuła powieści skupia się wyłącznie na uczuciu między Ericem i Klimeny, przy czym jest ono przedstawione w niezwykle poetycki sposób. Miłość pojawia się praktycznie od razu, jest niezwykle intensywna, żywa, odważna. Napotyka wprawdzie przeszkody, ale to one czynią ją jeszcze bardziej nieprawdopodobną. Dlaczego? Ponieważ o ile pojawi się jakiś problem, zostaje on natychmiast rozwiązany, w bardzo łatwy, banalny wręcz sposób. Być może autorka miała na celu przekonać czytelników, że każdy ból może być ukojony miłością i przeciwności zdarzają się na każdym kroku. Chyba nie do końca to się powiodło. „Dziewczę z sadu” okazało się być zbyt poetycką, nieprawdopodobną, bajeczną i przesłodzoną historią. Taką, niestety, która raczej nie przypadnie do gustu współczesnemu czytelnikowi. Opowieść z  XIX wieku w tym wypadku wydaje się być nieadekwatna do świata, który nas otacza.  

Nie mogę powiedzieć, że książka nie należy do dobrych lektur i nie posiada żadnych pozytywnych cech. Przede wszystkim, czyta się ją lekko i z przyjemnością. Nie wymaga zaangażowania czytelnika, jest więc idealną pozycją na nudne dni. Kolejnym plusem i umiejętnością, którą nieczęsto przejawiają współcześni autorzy, jest niesamowity klimat. I nie mam tu na myśli przesłodzonych i wyidealizowanych opisów postaci czy uczucia, ale samego sadu. Na własnej skórze mogłam poczuć spokój i piękno bijące z zaniedbanego, a jednocześnie uroczego sadu. Autorka opisała go jako miejsce zamkniętych marzeń, beztroski dzieciństwa i swego rodzaju sacrum. Harmonia kierująca naturą oraz dźwięk skrzypiec wprowadza w spokojny, pozytywny nastrój. Wtedy właśnie ma się chęć pójść do ogrodu, na łąkę lub do sadu i właśnie tam kontynuować lekturę.

„Dziewczę z sadu” to urocza historia, lecz trochę zbyt naiwna i przesłodzona. Sądzę, że jedynie zwolennicy romantycznych historii z czasów wiktoriańskich będą w stanie całkowicie docenić ową pozycję. Ja jestem wdzięczna autorce za niezwykły nastrój i kilka godzin odpoczynku po męczącym dniu. Może to za mało, aby polecić książkę, dlatego zalecam odwołać się do własnych upodobań i zadecydować, czy historia o uniesionej, romantycznej miłości jest odpowiednią dla Was lekturą. 

Moja ocena: 6/10

Za egzemplarz serdecznie dziękuję Wydawnictwu Egmont

Biała jak mleko, czerwona jak krew - Alessandro D'Avenia

Wydawnictwo: Znak

Stron: 310

Opis: Ale miłość to coś innego. Miłość nie daje spokoju. Miłość jest bezsenna. Miłość obdarza siłą. Miłość jest szybka. Miłość jest jutrem. Miłość to tsunami. Miłość jest czerwona jak krew.

Leo jest młody, odważny, trochę bezczelny. I co ważne: świeżo zakochany, tą pierwszą, romantyczną, czerwoną jak krew miłością. Czerwień to zresztą jego ulubiony kolor, w przeciwieństwie do bieli, która kojarzy mu się ze smutkiem, pustką, samotnością. Leo postrzega świat poprzez kolory, także emocje i ludzi utożsamia z konkretnymi barwami.

Czerwień to huragan, marzenia, pasja i... Beatrice - śliczna, ognistoruda dziewczyna, w której Leo potajemnie się kocha. Przyjaźń natomiast jest błękitna. Jak niebo, jak woda i ... jak Sylwia, najbliższa, najlepiej znana, rozumiejąca wszystko bez słów. Barwy się przenikają, łączą, powodują lekki zawrót głowy... A Leo zrobi wszystko, żeby zrozumieć, czym jest prawdziwa miłość.

"-Chciałbym, żeby moja żona była biała jak mleko i czerwona jak krew.

- Synku, kto jest biały, nie jest czerwony, a kto jest czerwony, nie jest biały. Ale szukaj takiej żony, może znajdziesz."

Wyobraź sobie, że żywisz do drugiej osoby silne, czerwone niczym rozżarzony płomień uczucie. Myślisz tylko o tym, nie zastanawiasz się nad pustką – nad czystą, białą kartką pozostawiającą wrażenie beznadziejności i nicości. I wtedy coś się dzieje w Twoim życiu, złowroga biel zlewa się z intensywną czerwienią. Próbujesz odnaleźć siebie, zmienić bieg wydarzeń… Ale na to nie masz już wpływu. To lekcja, jedna z najcięższych, jakie można przetrwać.

Leo to lekko zarozumiały, odważny nastolatek. Postrzega świat w wielu barwach, z których każda  z nich oznacza coś innego: czerwień – miłość, biel – nicość, błękit – przyjaźń… Jego życie składa się ze zlewających się barw, z których najgorszym jest śnieżnobiała pustka. Aby się jej pozbyć, ucieka do świata muzyki, pasji, przyjaźni i… do płomiennej, romantycznej, czerwonej jak krew miłości o imieniu Beatryce. Właśnie ona jest ucieleśnieniem wszelkich najmocniejszych emocji, marzeń, uczuć i piękna. Wszystko zmienia się w zaledwie jeden rok szkolny…

Ognistoruda Beatrice coraz rzadziej bywa w szkole, a Leo nie wie, jak ma jej wyznać czerwone uczucie. Powoli przerażająca biel wdziera się do jego gorącego serca. Chłopak próbuje stawić czoło temu, co go czeka. Najtrudniejszym zadaniem okaże się zrozumienie samego siebie… i, mimo wlewającego się do jego życia morza bieli, utrzymanie żywej, czerwonej miłości.

„Życie się nie myli, jeżeli serce ma odwagę je zaakceptować…”

Zdaję sobie sprawę, że dla osób, które nie zapoznały się jeszcze z lekturą, opis fabuły może wydawać się dosyć dziwny. Mnie również, także podczas czytania początkowych rozdziałów, pomysł postrzegania świata i uczuć za pomocą barw wydawał się nietypowym pomysłem. W miarę wnikania w historię młodego Leonadra, ja również dałam ponieść się kolorom. Stwierdzić można, że tak naprawdę około osiemdziesiątej strony czujemy się w całej opowieści swobodnie, wtedy też utożsamiamy się z początku irytującym bohaterem. Tak właśnie… Sama postać Leo oraz jego zmiana wewnętrzna to najbardziej urokliwy aspekt powieści.

Autor wspaniale przedstawia niesamowitą, a zarazem trochę skomplikowaną psychikę młodego chłopaka. Jak już wspomniałam, z początku może irytować samolubstwem, dziecinną odwagą w stosunku do nauczycieli oraz pewnością siebie. Czyżby na pewno jednak był właśnie takim charakterem? Za maską zwykłego nastolatka kryje się wiele marzeń, z których największym jest ognistoruda Beatrice. Życie jednak płata figle, zmienia bieg wydarzeń. W stosunku do nich, Leo coraz częściej koryguje swoje postępowanie, zmienia stosunek do marzeń, ukierunkowuje swoją osobę na szczęście innych. Wtedy też zwykłe zauroczenie zmienia się w prawdziwą, czerwoną miłość. Jestem pod wrażeniem wielkiej mądrości bohatera, który mimo iż czasem nie wie jak ma postąpić i popełniał błędy, to wykazał się dojrzałością wobec życia. Ciężko sobie wyobrazić, że obecni szesnasto-, siedemnastolatkowie byliby gotowi na takie poświęcenia oraz dążenie do spełnienia marzeń, jak Leo. Mało kto potrafi tak kochać, mało kto podchodzi do spraw życia w tak rozważny sposób. Pokusiłabym się nawet o stwierdzenie, że Leo powinien być autorytetem. Nie tylko dla młodzieży, a dla każdego  z nas, bohaterów swoich własnych życiowych historii.

„Mam marzenie i muszę cię do niego zabrać”.

Powieść „Biała jak mleko, czerwona jak krew” jest boleśnie prawdziwa, stawia Leo w niesamowicie trudnej sytuacji. Musi podejmować wiele wyborów, wybierać między znajomymi a miłością, wiele poświęcić. Sama historia tak mocno na mnie oddziaływała, że od mniej więcej osiemdziesiątej strony już do końca… zwyczajnie płakałam. Tak jak dziecko, któremu lód spadnie na chodnik. W całym moim życiu żadna książka, żaden film, żadne przedstawienie tak mnie nie wzruszyło. Sama nie wiem co się ze mną działo, po prostu całą sobą wczułam się w tą niesamowitą historię. Nie mam pojęcia, co ja bym zrobiła na miejscu Lao, co ja bym myślała, jak potraktowałabym owe doświadczenia.  Dlatego jestem pełna podziwu dla chłopaka, który zdołał przejść wszystko, z bólem, cierpieniem, ale ostatecznie bohatersko. Wszystko zadziałało ku jego ogromnej zmianie.

Nie jestem w stanie również pojąć mądrości samego autora. W sposób swobodny wysuwa bardzo ważne wnioski, a na końcu każdego z rozdziałów czytamy refleksyjne myśli lub spostrzeżenia. Nie takie jak w tomikach poezji interpretowanych na 100 różnych sposobów, ale prawy dotyczące  w danej chwili bohatera. Stanowi to świetny materiał na przemyślenia dla każdego z czytelników.

Jeżeli spodziewasz się banalnego „współczesnego Love story” – zawiedziesz się. Jeżeli oczekujesz nudnej, typowo refleksyjnej lektury – również jej nie otrzymasz. „Biała jak mleko, czerwona jak krew” to zwykła opowieść o pewnym życiu, która potrafi zmienić myślenie czytelnika. Historia, w całej swojej spokojnej, przepełnionej prawdziwymi emocjami rzeczywistości, pozostawia nadzieję oraz wzbudza refleksje na temat ciężkich sytuacji. Niesamowita, wzruszająca, przepełniona ciepłem, smutkiem i życiową prawdą… Od dziś – moja ulubiona książka.  

Ocena książki 10!!/10

Nic dodać, nic ująć... Po prostu wspaniała i bardzo wzruszająca.

DODATKI:

O AUTORZE:

Alessandro D'Avenia (ur. 1977 r.) - włoski pisarz i nauczyciel. Autor "Biała jak mleko, czerwona jak krew" i "Rzecz, o której nikt nie wie". Ma pięcioro rodzeństwa, studiował literaturę klasyczną w Rzymie. Pracował jako publicysta w kilku włoskich gazetach. 

LINKI:

Facebook: KLIK

Twitter: KLIK

Cytaty: KLIK

Wszystkie barwy Toskanii - Julia James, India Grey, Diana Hamilton

Wydawnictwo: Mira

Opis wydawcy: Toskania – zawsze pełna barw, zapachów i słońca. Jednak trzy Angielki odkryją jej inne, zaskakujące oblicze. Cena małżeństwa. Małżeństwo i rozwód za 100 000 funtów? Czemu nie. Magda, która samotnie wychowuje dziecko, nie zastanawia się długo. Przyjmuje oświadczyny przystojnego Włocha Rafaella di Viscenti. Dla niego to świetny sposób, by dać nauczkę ojcu. Dla niej – szansa na rozwiązanie kłopotów finansowych. Tylko oni znają szczegóły umowy. Po ślubie jadą do Toskanii do majątku di Viscentich. Początkowo rodzina jest zaszokowana. Kiedy wszyscy oswajają się z nową sytuacją, okazuje się, że wśród nich jest ktoś, kto chce pozbyć się Magdy za wszelką cenę. Tajemnice domu mody. „Ellie, znana modelka, nie żyje. Zmarła z przedawkowania narkotyków” – głoszą gazety. Eve nie może w to uwierzyć. Jedzie więc do Florencji, aby poznać prawdę na temat śmierci siostry. Trafia do domu mody znanego projektanta Antonia Di Lazara. Tam odkrywa, że narkotyki dostarczał Ellie syn Di Lazara. Eve jest pewna, że znalazła winnego śmierci siostry. Nie wie jednak, że Di Lazaro ma dwóch synów… Druga siostra. Choć Milly i Jilly to siostry bliźniaczki, są identyczne tylko z wyglądu. Nieśmiała Milly zawsze zazdrościła pewności siebie seksownej i pozbawionej sentymentów Jilly. Pewnego dnia w drzwiach ich domu w Anglii pojawia się Cesare Saracino, wściekły na Jilly, która okradła jego babkę i zniknęła bez śladu. Milly, chcąc ratować siostrę przed więzieniem, postanawia ją udawać i choć przez chwilę być taka jak ona. Jednak ta rola zaczyna ją przerastać. Zwłaszcza że Milly musi jechać do Toskanii, a Cesare zaczyna coś podejrzewać...

 RECENZJA:

Toskania to miejsce pełne słońca, barw i słodkich zapachów. Tutaj powstaje prawdziwa miłość, odradzają się relacje rodzinne, mieszkańcy odnajdują szczęście. Czasem jednak trzeba wpierw doświadczyć nieszczęść aby dać porwać się prawdziwemu uczuciu. „Wszystkie barwy Toskanii” to książka zawierająca trzy historie, które opowiadają o rodzącej się we Włoszech miłości pojawiającej się w niesprzyjających sytuacjach. Przecież uczucie pojawia się wtedy, gdy się go zupełnie nie spodziewamy, prawda?

„Cena małżeństwa” Julia James

Małżeństwo wraz z rozwodem za 100.000 funtów? Czemu nie. Magdzie, ubogiej sprzątaczce toalet, pieniądze te pozwoliłyby na kupno małego domu i opiekę nad synkiem, małym Benjim. Przyszły mąż kobiety to niejaki Rafael di Viscenti, który potrzebuje ekspresowego ślubu aby móc zachować międzynarodową korporację, którą kieruje jego ojciec. Rafael chce zrobić jemu na złość, więc na małżonkę wybiera najbrzydszą i najuboższą kobietę jaką w życiu spotkał. W Magdzie nie widzi nic prócz chudej, zaniedbanej sprzątaczki, która nie ma szans na uratowanie swojej pozycji. Rafael dopina swego – rodzina jest na niego wściekła. Z czasem jednak mężczyzna uświadamia sobie, że zachował się potwornie i zaczyna zauważać w Magdzie prawdziwe kobiece piękno...

Fabuła powieści kojarzyła mi się z bajką o Kopciuszku. Magda, zaniedbana chuda kobieta o tłustych włosach i garderobie pełnej starych ciuchów, przechodzi niesamowitą metamorfozę. To właśnie wyjazd do Włoch wraz z „mężem” powoduje w niej wyzwolenie prawdziwego piękna, które zadziwia samego Rafaela. Podobnie jak Kopciuszek, Magda zmienia się w atrakcyjną, czarującą dziewczynę. Historia niesie za sobą znany wszystkim, ale za to pokazany w zupełnie nowej formie przekaz; nie powinno się oceniać ludzi po wyglądzie. A niestety rzadko kiedy się do tego stosujemy.

„Tajemnice domu mody” India Grey

Eve to piękna dziewczyna, która przybywa do Włoch aby dowiedzieć się więcej o śmierci siostry niż głoszą angielskie gazety. Zostaje jedną z modelek tamtejszego domu mody i napotyka na swej drodze Raphaela Di Lazara. Już od pierwszego spotkania Eve czuje, że coś popycha ją w stronę bogatego Włocha. Okazuje się jednak, że to on zaopatrywał siostrę modelki w narkotyki, przez które najprawdopodobniej zmarła. Czy rzeczywiście Raphael jest zamieszany w sprawę śmierci dziewczyny? Eve nie wiem jednak, że Raphael chce obronić ją przed swoim przyrodnim bratem, który już dawno temu wstąpił na kryminalną ścieżkę...

Niestety muszę przyznać, że ta powieść była nieudana. Autorka chciała połączyć wątek miłosny z wątkiem kryminalnym, ale nie zdołała wystarczająco skupić się na żadnym z nich. Zdecydowanie gorzej wypadła część historii opowiadająca o śmierci siostry Eve, gdyż tak naprawdę sprawa nie została do końca rozwiązana. Nieumiejętnie poprowadzony wątek kryminalny ujmuje  historii uroku, a miłość zdaje się być niczym więcej jak tylko pożądaniem.

„Druga siostra” Diana Hamilton

Milly i Jilly są bliźniaczkami, wyglądają tak samo, ale mają zupełnie inne charaktery. Nieśmiała Milly zawsze zazdrościła odwagi i pewności siebie seksownej siostrze. Jilly wplątuje się jednak w nieprzyjemną sytuację – zostaje zatrudniona przez Cesar'a Saracino do opiekowania się jego matką, ale dziewczyna woli okraść staruszkę niż zadowolić się marną wypłatą. Cesare poszukuje oszustki i tym sposobem trafia do domu Milly. Mężczyzna myśli, że w końcu odnalazł Jilly. Milly postanawia chronić siostrę i podszywa się pod nią. Jednak jak długo będzie w stanie oszukiwać Cesare'a? Jaka będzie jego reakcja gdy dowie się prawdy?

Trzeba przyznać, że autorka miała bardzo dobry pomysł na fabułę i w pełni go wykorzystała. Podobał mi się również wyraźnie zakreślony kontrast między charakterami sióstr. Kto by pomyślał, że taka nieśmiała Milly będzie bardziej atrakcyjna od seksownej Jilly? W dodatku trudno było przewidzieć jak zachowa się Cesare po poznaniu całej prawdy. Bardzo ciekawa fabuła, która sprawia, że powieść różni się od pisanych najczęściej 'na jedno kopyto' romansów.


Najbardziej podobała mi się książka autorstwa Julii James pt. „Cena małżeństwa”. Urzekła mnie bardzo ciekawa historia, prawdziwa kwitnąca miłość, fabuła podobna do „Szarego kaczątka” lub „Kopciuszka” oraz barwne postacie.  To właśnie Rafael di Viscenti zdobył moje serce. Może z początku był pyszny, nieczuły i samolubny, ale z czasem przemienił się w człowieka pełnego dobroci, miłości i skruchy. W porę uświadomił sobie jak okrutnie zachował się wobec Magdy wykorzystując jej wrażliwą osobę tylko po to, aby zrobić ojcu na złość. Każdy z nas popełnia błędy, ale to właśnie na nich uczymy się żyć dalej.

„Wszystkie barwy Toskanii” to zbiór trzech lekkich, przyjemnych i wciągających opowieści pełnych barw, uczuć, emocji i niesamowitych postaci. Książka w sam raz na nudne wieczory i oderwanie się od trosk codziennego życia. Z nieskrywanym zdziwieniem stwierdzam, że nabrałam ochoty na podróż do pięknej Toskanii... Serdecznie polecam!

Ocena książki: 7/10

Lekka, przyjemna, poprawia humor.

DODATKI:

CIEKAWOSTKA:

Wszystkie trzy powieści ukazały się poprzednio pod tytułami "Toskańska przygoda", "Wyprawa do Florencji", "Willa w Toskanii". Napisane zostały w latach 2003, 2007 i 2006.

LINKI:

Strona Julii James: KLIK

Strona Indii Grey: KLIK

Więcej o książce: KLIK

Fragment na stronie wydawnictwa: KLIK

Za egzemplarz recenzencki serdecznie dziękuję Wydawnictwu Mira.

Mistyfikacja - Candace Camp

Tytuł oryginału: Indiscreet
Wydawnictwo: Mira
Ilość stron: 445

Lord Benedict Wincross i panna Camilla Ferrand od chwili poznania serdecznie się nie znoszą. Mimo wzajemnej niechęci, szybko zdają sobie sprawę, że ich przypadkowo zawarta znajomość może być  korzystna dla obojga. Camilla potrzebuje mężczyzny, który towarzyszyłby jej podczas pobytu w domu dziadka. Pragnie, by starszy pan uwierzył, że jest zaręczona i nie martwił się dłużej o przyszłość wnuczki. Dla Benedicta to wspaniała okazja, by bez podejrzeń dostać się do rodzinnej posiadłości Camilli.  Ma nadzieję wytropić tam niebezpieczny spisek, który stanowi zagrożenie dla kraju. Para zawiera układ. Będą udawać kochających się narzeczonych. Realizując każde swój cel, Benedict i Camilla coraz dalej brną w kłamstwa. Są pewni, że po skończonej maskaradzie już nigdy się nie spotkają. Pochłonięci odgrywaniem swoich ról nie zauważają jednak, jak rodzi się między nimi prawdziwe uczucie…

 OSZUSTWO NAPRZECIW UCZUCIU

Kłamstwo zawsze wychodzi na jaw, nie przynosi korzyści. To przez nie można utracić zaufanie bliskich, które odbudować jest bardzo trudno. Prawda może boleć, ale będzie ona mniej dotkliwa niż oszustwo. A może jednak kłamstwo ma w pewnych przypadkach odwrotne skutki? W końcu dla głównej bohaterki „Mistyfikacji” było ono drogą do zaznania ogromnego szczęścia.

Camilla Ferrand wie, że niedługo jej dziadek umrze. Aby starzec przestał martwić się o przyszłość córki, dziewczyna kłamie, iż jest zaręczona. Nie wie jak wybrnąć z oszustwa tym bardziej, że nie chce wychodzić za żadnego, nawet najbogatszego i najsławniejszego mężczyznę. Rozwiązanie pojawia się dość niespodziewanie. Camilla poznaje lorda Benedykta Wincross'a w niezbyt przyjemnych okolicznościach - gdy mężczyzna ucieka przed uzbrojonym ludźmi przy okazji zabijając woźnicę Camilli. Kobieta od początku jest przekonana, że Benedict łamie prawo i gdyby nie fakt, że tylko on może ją zawieść bezpiecznie na dwór, nigdy więcej by się nie spotkali. Wkrótce oboje odkrywają, iż ta znajomość może przynieść im korzyści. Benedict ma udawać narzeczonego Camilli, a przy okazji będzie mógł poszpiegować, oczywiście tak, aby domniemana wybranka o tym nie wiedziała. Układ to nic innego jak ciągłe udawanie, jednak z czasem nienawiść Benedicta i Camilli przeobraża się w coś znacznie poważniejszego.

HISTORIA O DWÓCH OBLICZACH

Dzięki wartkiej ciekawej akcji, powieść czytało mi się bardzo szybko i przyjemnie. Porwała mnie już od pierwszej strony do świata pozbawionego nowoczesnych sprzętów, techniki i zupełnie innego stylu życia. Nie spodziewałam się zbyt oryginalnej fabuły, bo w końcu co może zaskoczyć mnie w zwykłym historycznym romansie? Zdziwienie było ogromne, gdy okazało się, że „Mistyfikacja” przerosła moje oczekiwania. Autorka idealnie wplotła w wymyśloną przez siebie historię miłosną wątek kryminalny, który dodał powieści atrakcyjności. Z jednej strony obserwujemy relacje „małżonków”, a z drugiej mamy do czynienia z tajnymi organizacjami, spiskami i przemytnikami. Oba wątki ładnie się ze sobą komponują tworząc oryginalną i ciekawą historię. Natomiast język, jakim posługuje się Candace Camp, niczym się nie wyróżnia, a jednak idealnie przedstawia następujące zdarzenia. Urzeka lekkością i prostotą. Często używana ironia oraz humor udzielają się czytelnikowi sprawiając, że książkę czyta się jeszcze przyjemniej. To opowieść w sam raz na nudne deszczowe dni, kiedy czytanie okazuje się najlepszą alternatywą dla zabicia czasu.

REKOMENDACJE

„Mistyfikacja” to powieść pełna intryg, uczuć i ciepła. Może nie jest ambitną czy dającą do myślenia lekturą, ale potrafi mile zająć czas i poprawić humor. Idealnie poprowadzone wątki miłosne i kryminalne z pewnością przypadną do gustu każdemu czytelnikowi. Nie żałuję czasu spędzonego z tą powieścią. Koniecznie muszę się zapoznać z innymi dziełami Candace Camp. Serdecznie polecam.

Ocena książki: 7/10

Gratulacje dla wydawnictwa za wspaniałe wydanie.

O AUTORCE:

Candace Camp - amerykańska autorka romansów historycznych, która zaczęła pisać opowiadania już w wieku 10 lat. W Polsce dzięki Wydawnictwu Mira ukazało się kilka powieści jej autorstwa, między innymi "Panna z dobrego domu", "Żona dla hrabiego" czy "Tajemnica panny Hamilton".

LINKI:

Strona autorki: KLIK

Informacje i inne książki: KLIK

Egzemplarz recenzencki otrzymałam od Wydawnictwa Mira za co bardzo dziękuję.

Wiktoriańska herbaciarnia - Debbie Macomber

Wydawnictwo: Mira
Stron: 336
Data premiery: 05.08.2011
Opis wydawcy: Wszyscy mieszkańcy Cedar Cove są w szoku: restauracja Justine i Setha Gundersonów spłonęła na skutek podpalenia. Poszukiwanie sprawcy wciąż trwa. Jednak Justine ma również inne zmartwienia. Z przerażeniem obserwuje, jak Seth coraz bardziej się od niej oddala – myśli wyłącznie o odbudowaniu restauracji, a wszystkie inne sprawy spycha na dalszy plan. Dopiero gdy Justine zaczyna interesować się jej były chłopak Warren, zazdrosny Seth postanawia walczyć o żonę, której nigdy nie przestał kochać.Różne szczęśliwe chwile i dramaty przeżywają też inni mieszkańcy miasteczka. Allison Cox niepokoi się o swojego chłopaka Ansona, który wyjechał w pośpiechu z Cedar Cove. Tym samym stał się głównym podejrzanym o podpalenie restauracji. Również Charlotte i Ben Rhodesowie mają powody do zmartwienia. David, syn Bena, wpadł w kolejne tarapaty finansowe. Trudne chwile przeżywają także Linette McAfee i Cal Washburn, którzy nie są już sobie tak bliscy, odkąd Cal wyjechał do Wyoming. Czy ten wyjazd oznacza koniec ich związku? W Cedar Cove jeszcze wiele pytań czeka na odpowiedź…

Moja ocena książki: 8/10 

Z twórczością Debbie Macomber spotkałam się już wielokrotnie, między innymi w poprzednich częściach serii znad Zatoki Cedrów; „Hotel na rozdrożu” oraz „Spokojna przystań”. Zachwycona skonstruowanymi przez autorkę bohaterami stawiającymi czoła życiowym problemom oraz szybkim przebiegiem akcji, z zapałem przystąpiłam do lektury „Wiktoriańskiej herbaciarni”. Powieść zapewniła mi kilka godzin odpoczynku jednocześnie pozostając przy naziemnych sprawach i problemach.

Cedar Cove to zwykłe spokojne miasteczko leżące nieopodal Seattle, w którym mieszkańcy szukają szczęścia pokonując liczne przeszkody zgotowane przez los. Tak jak wszędzie na świecie, przeżywają radości, smutki, dylematy i rozterki, ale zawsze mogą liczyć na siebie nawzajem. Tutaj każdy każdego zna, nikt nie pozostaje sam ze swoimi troskami. Tym razem z ogromnym problemem zmagają się Justine i Seth Gudersonowie. Ich popularna w całym miasteczku restauracja, Latarnia Morska, została spalona, a wszyscy o podpalenie osądzają niejakiego Ansona. Dlaczego? Anson już wcześniej winiony był za spalenie stodoły, a tuż po pożarze Latarni Morskiej uciekł z miasta. Jego niewinności pewna jest Allison Cox, ale z czasem i ona zaczyna miewać wątpliwości. Seth, pochłonięty myślami o odbudowaniu restauracji, spycha wszystkie inne sprawy na drugi plan jednocześnie oddalając się od żony. Czy w porę uświadomi sobie, że to rodzina jest prawdziwym skarbem i nadaje sensu życia?

Mimo pozorów, wątek podpalenia restauracji nie wiedzie prymu wśród innych ważnych wydarzeń. Przedstawione są nam losy kilkunastu mieszkańców miasteczka, wśród których każdy boryka się ze swoim problemem bądź też doświadcza szczęśliwych chwil. Wszystko jest ze sobą w jakiś sposób powiązane i składa się na spójny obraz życia w Cedar Cove. Wielowątkowość jest bardzo ciekawym dodatkiem, bowiem śledząc losy wielu bohaterów, nie można nudzić się przy lekturze. Czytelnik nie ma w głowie chaosu, mimo wszystko jednak pochwalam Debbie Macomber, że umie wszystko złożyć do kupy i o niczym nie zapomina.

O warsztacie i stylu pisarskim autorki wspominałam już przy okazji recenzowania „Hotelu na rozdrożu” oraz „Spokojnej przystani”, nie szkodzi jednak napomknąć, iż książka napisana jest lekkim i przystępnym językiem. Fabuła, mimo swojej prostoty, wciąga Czytelnika nie pozwalając się oderwać od lektury. Trudno się tego spodziewać po powieści obyczajowej z mieszanką romansu, a jednak odrywa od teraźniejszości na długi czas. Mimo iż zapominamy o tym, co nas otacza, to fabuła pozostawia nas przy całkiem ziemskich sprawach przedstawiając sytuacje, w których może się znaleźć każdy z nas.

„Wiktoriańska herbaciarnia” wraz z wygodnym fotelem i kubkiem gorącej czekolady stanowią idealny azyl, w którym można odpocząć. Jest to niezwykle przyjazna oraz ciepła lektura, która zdobyła moja serce. Gorąco polecam fanom powieści obyczajowych i romansów, jestem pewna, że się nie zawiedziecie. Ja tymczasem czekam na kolejną część serii znad Zatoki Cedrów. 

O autorce: KLIK

Więcej o powieści: KLIK

Strona autorki: KLIK

Egzemplarz recenzencki otrzymałam od Wydawnictwa Mira za co bardzo dziękuję. 

 

Meksykański ślub - Diana Palmer

Wydawnictwo: MIRA

Seria: SATINE

Ilość stron: 224

Cena det.: 19,99zł

Opis wydawcy: Córka właściciela rancza, Penelopa Mathews, nigdy nie podejrzewała, że jej wyprawa do Meksyku zakończy się nagłym ślubem. Jednak kiedy atrakcyjny mężczyzna, w którym jest od lat zakochana bez wzajemności, koniecznie chce się żenić, nie potrafi mu odmówić. Tym bardziej że C.C. Tremayne wypił morze tequili i nie uznaje sprzeciwu. Niestety, nazajutrz C.C. Tremayne niewiele z tego pamięta… Co więcej uważa, że Penelopa podstępem złowiła męża. Postanawiają trzymać swój ślub w tajemnicy. Wszystko zmienia ponowny wyjazd do Meksyku…

Moja ocena książki: 7/10

Powieść „Meksykański ślub” autorstwa Diany Palmer to trzecia przeczytana przeze mnie powieść z serii Satine, czyli kieszonkowych wydań romansów pełnych emocji, uczuć, opowiadających o jasnych, ale także i tych ciemnych stronach życia. Z twórczością autorki spotkałam się już kilkakrotnie i nigdy nie zawiodłam się na jej dziełach. „Meksykański ślub” nie był wyjątkiem. Podczas gdy za oknem padał deszcz, z zapałem dałam się wciągnąć romantycznej historii do upalnego Meksyku, gdzie spełniają się marzenia. Nawet te z początku błahe czy niedorzeczne.

Główną bohaterką powieści jest Penelopa Mathews, córka właściciela rancza i jednocześnie pracodawcy C.C. Tremayne'a (tak go nazywano, chociaż nikt nie miał pojęcia od jakich imion pochodzą te inicjały). Pepi jest w stosunku do C.C. bardzo opiekuńcza, a jest to objaw wielkiego uczucia, którym obdarzyła mężczyznę. Niestety, bez wzajemności. Pewnego wieczora, znajduje go całkowicie pijanego w pobliskim barze. C.C., widząc kaplicę udzielającą szybkich ślubów, grozi Penelopie, iż jeśli za niego nie wyjdzie, zrobi awanturę na cały bar. Kobieta zgadza się będąc jednocześnie w przekonaniu, że taki ślub będzie znaczył tyle co nic. Po pierwsze są w Meksyku, więc nie wiadomo, czy w jej kraju ożenek będzie aktualny, a po drugie przyszły małżonek wypił morze tequili. Och, jakże się myliła. Poprzez skontaktowanie się z prawnikiem, Pepi dowiaduje się, że ślub jest aktualny, a aby go unieważnić, potrzeba podpisów obu małżonków. Kobieta przez długi czas nie wyjawia nikomu co zaszło tej okropnej nocy. Jednak gdy przychodzi oświadczyć C.C., że są małżeństwem, ten uważa, iż Penelopa podstępem go upiła oraz wykorzystała sytuację, aby spełnić swoje chore marzenia. Wszystko zmienia ponowny wyjazd do Meksyku. Czy małżeństwo zostanie unieważnione? A może okaże się, że C.C. coś czuje do Penelopy?

Zazwyczaj mężczyzna i kobieta budują między sobą relacje dążąc do ożenku. A co jeśli trzeba te relacje dopiero nawiązać będąc już zaślubionym? Fabuła jest dość pomysłowa i ciekawa, ale ja nadal mam wątpliwości, czy faktycznie takie zawarcie związku, jakie opisano w powieści, jest możliwe. Chociaż nie wiem jak się sprawa ma w Meksyku. W każdym bądź razie, pomysł bardzo mi się spodobał. Nie można też narzekać na wykonanie. Książka jest napisana bardzo ciekawie, dosłownie pochłania czytelnika. Każdy przeczytany przeze mnie romans autorstwa Diany Palmer połykałam bardzo szybko i nawet już po zakończeniu lektury nie mogłam przestać o niej myśleć. Bohaterowie byli jedną z mocniejszych stron powieści. Każdy charakter był wyraźnie zarysowany i ciekawy na swój sposób. Nie zmienia to jednak faktu, że ktoś mógł nie zdobyć mojej sympatii. C.C. Tremayne od początku mi się nie podobał. Nawet po zakończeniu lektury nie mogę przyznać, że to, co później poczuł do Penelopy, można nazwać miłością. Określiłabym to raczej jako pożądanie oraz przyzwyczajenie się do jej obecności. Nie wspominając już o żywej chęci posiadania potomstwa. Dlatego, aby mieć pewność, że zakochał się w Pepi, mam ochotę poznać ich dalsze losy. Niestety, wszystko co dobre kiedyś się kończy.

Jak dotąd nie zawiodłam się na żadnej powieści z serii Satine. Gorąco polecam zapoznać się z nią, ponieważ gwarantuje ona dużo uczuć, emocji, rozrywki i odpoczynku. „Meksykański ślub” z pewnością spodoba się fankom romansu i powieści obyczajowych. Przenieście się do upalnego Meksyku i przekonajcie się, że miłość może spotkać każdego, a gdy już się pojawi, nie należy jej zaniedbywać. 

 Recenzje powieści z serii Satine:

- Marzenia dla każdego (Barbara Dlinsky) KLIK

- W cieniu naszego domu (Debbie Macomber) KLIK

O autorce: KLIK i KLIK

Fragment książki: KLIK

Inne książki autorki: dostępne na stronie KLIK

Książkę otrzymałam od Wydawnictwa Mira za co bardzo dziękuję.

Marzenia dla każdego - Barbara Delinsky

Wydawnictwo: Halrequin/Mira
Ilość stron: 225
Cena det.: 19,99zł
Opis wydawcy: Christine Gilette, utalentowana architektka wnętrz, przybywa do Crosslyn Rise, aby przedstawić swój projekt wykończenia domów na luksusowym osiedlu. Niestety jej pierwsza wizyta na placu budowy kończy się bardzo niefortunnie. Robotnicy zafascynowani urodą Christine zapominają o ostrożności. Spadająca belka niszczy nadproże. Gideon Lowe, jeden z członków zarządu, obwinia Christine o ten incydent. Grozi, że zrobi wszystko, by nie otrzymała zlecenia.
Mimo jego gwałtownego sprzeciwu projekt Christine zostaje przyjęty. Początkowa niechęć Gideona z czasem ustępuje miejsca całkowicie odmiennym uczuciom. Talent i urok Christine zaczynają coraz bardziej go fascynować. Ona jednak woli skupić się na pracy, tak by ich relacje pozostały czysto zawodowe.

Moja ocena książki: 7/10

„Marzenia dla każdego” autorstwa Barbary Delinsky to druga przeczytana przeze mnie powieść z serii Satine, czyli kieszonkowych wydań romansów przepełnionych uczuciami, emocjami, codziennymi problemami i poszukiwaniem szczęścia. Autorka ma na swoim koncie kilka książek, natomiast z jej umiejętnościami pisarskimi spotkałam się dopiero w tym oto dziele. Lekturę rozpoczęłam w pewien niesamowicie nudny wieczór nie spodziewając się, że „Marzenia dla każdego” tak bardzo mnie porwą, że nie będę mogła się oderwać do późnej nocy. I czy się przy tym nudziłam? Ani trochę.

Gideon Lowe to jeden z członków konsorcjum, zarządu kierującego budową luksusowego osiedla w Crosslyn Rise. Aby otrzymać zgodę na wykonanie prac budowlanych, Gideon umawia się z naiwną Elizabeth Abbott, która robi sobie nadzieję i codziennie wydzwania do mężczyzny nie zdając sobie sprawy, iż miał on na celu tylko i wyłącznie uzyskanie podpisu na dokumentach. Na miejsce budowy niespodziewanie przybywa Chritine Gilette, architekta wnętrz. Nie dość, że przypomina Gideonowi Elizabeth, to na dodatek dochodzi do wypadku podczas którego łamie się drewniana belka. O ten incydent Gideon obwinia Chris. Tak rozpoczyna się ich niezbyt przyjemna z początku współpraca. Z czasem Gideon oczarowany urokiem i talentem Chritine, zakochuje się w niej bez pamięci. Jednak architektka jest zbyt pochłonięta pracą i rodzinnymi sprawami, aby umawiać się na randki. Gdy zdaje sobie sprawę, że odwzajemnia uczucie Gideona, na ich drodze pojawia się niespodziewana przeszkoda. Powracają wspomnienia sprzed kilkunastu lat. Jill, córka Chris, chce poznać swojego ojca, który po jej narodzinach upuścił ją i Chris i uciekł na inny kontynent. Czy to może wpłynąć na związek Christiny i Gideona?

Historię opowiada nam trzecioosobowy narrator. Dzięki niemu skupiamy się na kilku osobach naraz. Trudno jest więc określić, kto tak naprawdę jest głównym bohaterem powieści, ponieważ zarówno Chris jak i Gideon ogrywają w niej kluczowe role. Z takiej perspektywy idealnie możemy obserwować rodzące się między nimi uczucie. Po raz kolejny przekonuję się, że nienawiść może przemienić się w prawdziwą miłość. Język, którym posługuje się Barbara Delinsky nie wyróżnia się niczym wyjątkowym. Nie znajdziemy w powieści bogatych opisów, biuletynu przymiotników i skomplikowanych zdań. W końcu jest to romans, a dla takiego gatunku literatury najbardziej pasuje lekki i przystępny styl. Powieść pełna jest mocnych uczuć, emocji i ludzkich obaw. Opowiada o poszukiwaniu prawdziwego szczęścia. Christina w wieku osiemnastu lat zaciążyła się z Brantem. Myślała, że między nimi jest jakieś uczucie, ale po urodzinach Jill, gdy chłopak uciekł nie przyznając się do swojego dziecka, jej serce zostało śmiertelnie zranione. Wiedziała, że popełniła błąd, a mimo tego otoczyła Jill matczyną miłością. Każdy zasługuje na otrzymanie drugiej szansy, na odnalezienie szczęścia i ułożenia sobie życia. Dla Christiny tą szansą stał się Gideon. Zapewne każdy chce mieć coś od życia. Dlatego mamy marzenia, a jak głosi tytuł książki, marzenia są dla każdego. Nawet dla tego, kto spisał swoje życie na straty.

Powieść porwała mnie już od pierwszej strony. Śledzenie poczynań bohaterów oraz obserwacja rodzącego się między nimi uczucia nie dały mi ani na chwilę oderwać się od lektury. „Marzenia dla każdego” to powieść opowiadająca o sytuacjach, które mogą spotkać każdego z nas, dlatego uważam, że jest to lektura godna polecenia. Nie tylko fanom romansów. Uwierzcie, że czasami marzenia się spełniają...

Oficjalna strona autorki: LINK

Inne książki autorki: dostępne na stronie LINK

Fragment książki: LINK

Książkę otrzymałam od Wydawnictwa MIRA za co bardzo serdecznie dziękuję

Spokojna przystań - Debbie Macomber

Wydawnictwo: Mira 
Tytuł oryginalny: 50 Harbor Street 
Liczba stron: 330
 Cena det.: 34,99zł
Opis wydawcy: Po niedawnej przeprowadzce do Cedar Cove były policjant Roy McAfee i jego żona Corrie założyli tu prywatną agencję detektywistyczną. Jednak odkąd zaczęli dostawać niepokojące anonimy z pytaniem, czy żałują przeszłości, mają coraz mniejszą ochotę na rozwiązywanie zagadek. Zwłaszcza że zupełnie nie wiedzą, o jakie wydarzenia z przeszłości chodzi… Nie wie tego również ich córka, Linnette, która zaczyna pracować w miejscowym szpitalu. Matka, która martwi się, że córka nadal jest samotna,  aranżuje jej randkę w ciemno z Calem Washburnem, ale Linnette nie jest tym zachwycona... Inaczej niż Cecilia Randall, która ponownie jest w ciąży i przeżywa najwspanialsze  chwile w życiu.  Narodzin dziecka oczekują również Maryellen i Jon Bowmanowie. Szczęśliwa jest też Grace Sherman – jej romans z Cliffem Hardingiem znów rozkwita. Czy mieszkańcy miasteczka mogą spodziewać się kolejnego ślubu? W Cedar Cove nie tylko to pytanie czeka na odpowiedź… 

Moja ocena książki: 7/10

Z twórczością Debbie Macomber spotkałam się już w powieściach „W cieniu naszego domu” oraz „Hotel na rozdrożu”. Książka „Spokojna przystań” jest dalszym ciągiem przygód mieszkańców spokojnego miasteczka Cedar Cove. Z przyjemnością przystąpiłam do lektury będąc pewna, że i tym razem autorka wykaże się swoimi pisarskimi umiejętnościami. W dodatku ostatnimi czasy potrzebna mi była spokojna, opowiadająca o realnym życiu opowieść. „Spokojna przystań” zapewniła mi kilka godzin odpoczynku i oderwania od tętniącego życiem miasta przenosząc do miasteczka, w którym wszyscy mieszkańcy się znają, ale też posiadają własne sekrety przeszłości.

Corrie i Roy McAfee, tuż po przeprowadzce do Cedar Cove, zakładają prywatną agencję detektywistyczną. Prócz badania tajemniczych spraw dotyczących innych ludzi, sami muszą odkryć, kto stoi za wysyłaniem anonimowych listów wraz z prezentami tuż pod ich drzwi. Adresat za każdym razem pyta, czy małżeństwo żałuje poczynań z przeszłości. Nawet Roy, zawodowy detektyw, ma trudności z rozwiązaniem sprawy tym bardziej że sam nie wie, o jakie wydarzenia chodzi. Problemy posiadają też inni mieszkańcy miasteczka. Corrie aranżuje swojej rozpoczynającej karierę w szpitalu córce randkę w ciemno z Calem Washburnem, miłośnikiem koni. Linnette nie jest zadowolona poczynaniem matki, ale okazuje się, że Cal jest nawet przystojnym i uroczym mężczyzną. Dziewczyna jednak już od dawna wzdycha za Chadem, którego spotyka codziennie w szpitalu. Zmierza najprostszą drogą do złamanego serca. Tymczasem Cecilia i Ian Randallowie spodziewają się synka. Mają nadzieję, że tym razem nie powtórzy się sytuacja kiedy to kilka lat temu ich córeczka zmarła z powodu złej pracy serca. Na początku wszystko wyglądało w porządku... Ich małżeństwo prawie się rozpadło, ale postanowili dać sobie jeszcze jedną szansę. Podczas gdy Cecilia nosi w brzuchu dziecko, mąż pracujący w marynarce wyrusza w morze. Kobieta nie chce być sama podczas porodu. W podobnej sytuacji znajdują się Maryellen i Jon Bowmanowie. Po poronieniu, Mayellen znów zachodzi w ciążę w nadziei, że tym razem wszystko przebiegnie w porządku. Związek Grace Sherman i Cliffa Hardinga staje pod znakiem zapytania. Mężczyzna zapomina o randkach, traktuje Grace jak powietrze, traci nią zainteresowanie. Czy uczucie łączące Cliffa i Grace jest już tylko przeszłością? Życiowe dramaty przeżywają również Charlotte i Ben Rhodes. Syn Bena, David, tonie u ojca w długach. Przybywa do domu szczęśliwego małżeństwa, aby prosić o więcej pieniędzy, których nigdy nie będzie w stanie zwrócić. Tymczasem Anson zostaje podejrzany o podpalenie restauracji i kradzież. Nic dziwnego – pochodzi on z patologicznego środowiska i już nie raz spowodował pożar. Jego niewinności pewna jest Allison, która próbuje go chronić. Jak tylko Roy rozwiąże zagadkę anonimowych listów, stanie przed nim następne zadanie. I tutaj już mamy wprowadzenie do następnej książki pod tytułem „Wiktoriańska herbaciarnia”, która ukaże się w sierpniu.

W przeciwieństwie do poprzedniej części serii znad Zatoki Cedrów, „Hotelu na rozdrożu”, wątek kryminalny był mało ważny, prawie że niewidoczny. Przysłaniały go radości, troski i dylematy mieszkańców Cedar Cove. Teraz pozostaje kwestia czy jest to minusem czy plusem książki. Dla jednych śledzenie życia pełnego rozstań, miłości, ślubów, zdrad może być ciekawszym aspektem od rozwiązywania zagadek. Ja osobiście spodziewałam się wątku kryminalnego wprowadzonego w równym stopniu jak w „Hotel...”. Co do tej kwestii niestety się zawiodłam. Każdy jednak ma inny gust i może odebrać to zupełnie inaczej.

Najważniejszą, główną i nie do przeoczenia cechą dzieł spod pióra Debbie Macomber jest wielowątkowość. Jak już zauważyliście, bohaterów i różnego rodzaju problemów jest sporo. Wszystkie postacie mają własne życie pełne trudnych do rozwiązania problemów. Szkoda, że nie jesteśmy w stanie jednakowo poznać każdego z osobna. Historie dotyczące bohaterów są niezależne od siebie, ale w jakiś sposób łączą się z innymi. Mam wrażenie jakby wszyscy mieszkańcy miasteczka Cedar Cove tworzyli jedność i byli po prostu rodziną. Wspierają się nawzajem, każdy każdego zna. Nikt nie jest sam ze swoim problemem, może liczyć na przyjaciół i rodzinę. Innymi cechami odznaczającymi warsztat autorki są lekkość i prostota, które są jednocześnie przyjemnym doznaniem dla Czytelnika.

Powieść „Spokojna przystań” jest pełna życiowych doświadczeń i przesłań. Ludzie mają wpływ nad swoim losem, ale tylko częściowy. Tragedia może spotkać każdego bez względu na to, jak próbujemy ją ominąć. Życie toczy się własnym torem. Odpoczynek podczas lektury zapewnia powolny przepływ akcji, barwne usytuowanie w cichym miasteczku, wyrazistość charakterów i lekki styl. Spokój udzieli się każdemu kto tylko sięgnie po tę książkę.

Podczas deszczowej pogody i braku entuzjazmu do działania, warto udać się do uroczej Zatoki Cedrów. „Spokojna przystań” to przyjemna lektura, która oderwała mnie od głośnego szumu miasta na dobre kilka godzin zapewniając przygodę po ludzkich charakterach a także problemach, które mogą w przyszłości dotknąć nas samych. Serdecznie polecam, warto zagłębić się w historię snutą przez cenioną wśród fanek romansów i obyczajówek Debbie Macomber. Lekturę pozostawiam Wam, tymczasem ja z niecierpliwością czekam na następną opowieść znad Zatoki Cedrów. 

Za możliwość przeczytania powieści serdecznie dziękuję Wydawnictwu MIRA. 

W cieniu naszego domu - Debbie Macomber

 

Wydawnictwo: Mira

Moja ocena książki: 8/10

Z twórczością Debbie Macomber spotkałam się już wcześniej w zachwycającej powieści „Hotel na rozdrożu”. „W cieniu naszego domu” to pozycja, którą czytałam z wielką przyjemnością szybko zatracając się w świecie, który właściwie otacza nas samych.

Zane Ackerman jest byłym wojskowym i najemnikiem, który postanawia odremontować posiadłość należącą niegdyś do jego dziadków znajdującą się w malowniczym miasteczku Sleepy Valley. Odnowienie rezydencji Zane'a zostaje zlecone uzdolnionej architektce, a przy okazji pięknej niezamężnej kobiecie, Lesley Walker. Zachwycona domem, wkłada wszystkie starania w wykonaniu swojego zadania. Okazuje się, że Lesley i Zane'a łączy chęć założenia rodziny i posiadania potomstwa. Pragnienie jest tak wielkie, że Zane oświadcza się architektce, która niedługo po ślubie zachodzi w ciążę. Jednak czy małżeństwo z kimś, kogo prawie w ogóle nie znamy jest dobrą decyzją? Autorka przedstawia nam jeszcze jednego interesującego mężczyznę – Carla Saksa, przyjaciela Zane'a, dzielącego z nim niegdyś rolę najemnika. Carl ciągle kłóci się ze swoją ukochaną, Candy. Te dwie postacie są niczym ogień i woda – trudno je razem połączyć. Gdy jednak Carlowi udaje się pogodzić z Candy, ta oświadcza, że nie pójdzie z nim do łóżka do czasu, aż na jej palcu pojawi się złota obrączka. Nie tak miało być. Carl musi w końcu zdecydować na czym mu najbardziej zależy.

Styl Debbie Macomber w tej powieści jest wyraźnie wykrywalny. Autorka pisząc, korzysta z własnych doświadczeń, a także z doświadczeń krewnych i przyjaciół. Dzięki temu jej książki są tak bardzo życiowe i realistyczne. Przy użyciu humoru, wyrazistych postaci i ciekawej akcji, wspaniale wnika do duszy Czytelnika dotykając wrażliwe miejsca jego duszy. Problemy opisane w powieściach Pani Macomber są typowo ludzkimi dylematami, które dotykają każdego. Dlatego tak chętnie zagłębiłam się w lekturę. Dzięki książkom tej autorki można bliżej poznać otoczenie, różne dramatyczne, a czasem te szczęśliwe, sytuacje, przez które przechodzą inni ludzie. Z zapałem kibicowałam bohaterom, którzy spotykając na swej drodze przeciwności losu, odbywają ciężką drogę ku osiągnięciu szczęścia.

Akcja powieści na początku jest przewidywalna, ale z czasem historia snuta przez autorkę, nabiera tempa i tajemniczego klimatu. Ja jak najszybciej chciałam się dowiedzieć kim tak naprawdę jest Zane, co kryje się za szpecącymi jego policzek i udo bliznami. Okazuje się, że to nie on jeden skrywa w tajemnicy swoją przeszłość. Osobiście uważam, że decyzja podjęta przez Lesley dotycząca małżeństwa jest mało przemyślana i zbyt pochopna. Sama nie wiem, czy wierzę w miłość „od pierwszego wejrzenia”, ale na jej miejscu wpierw dokładnie poznałabym swojego przyszłego męża. Ale co ja mogę wiedzieć, co naprawdę czuła Lesley?

Nie chcę porównywać tej powieści do „Hotelu na rozdrożu”, ale pragnę powiedzieć tylko tyle, że Debbie Macomber jest mistrzem w swoim fachu. Jak na razie nie zawiodłam się na jej książkach i mam nadzieję, że tak już pozostanie. „W cieniu naszego domu” to lekka, porywająca książka opowiadająca o sile miłości, zaufaniu, poświęceniu i o zwalczaniu przeciwności losu. Kto by pomyślał, że ja, niegdyś zagorzała fanka paranormali, będzie lubować się w tego typu powieściach? Serdecznie polecam tę pozycję. Jestem pewna, że się nie zawiedziecie. 

Książkę otrzymałam od Wydawnictwa MIRA za co bardzo dziękuję.