Harjunpaa i kapłan zła - Matti Yrjana Joensuu

 RECENZJA BIERZE UDZIAŁ W KONKURSIE ZORGANIZOWANYM PRZEZ SERWIS ZBRODNIA W BIBLIOTECE

Wydawnictwo: Kojro

Ilość stron: 320

Cena det.: 35zł

Opis wydawcy: Akcja powieści "Harjunpää i kapłan zła" rozgrywa się we współczesnych Helsinkach. Główny bohater, policjant Timo Harjunpää przystępuje do wyjaśnienia zagadkowych przypadków śmierci w metrze. Powieść skonstruowana nowatorsko, poruszająca także problemy przemocy w rodzinie, osamotnienia młodych ludzi oraz zagrożenia kryjące się w środowisku. 

Moja ocena książki: 7/10

„Harjunpaa i kapłan zła” to czwarta przeczytana przeze mnie powieść z literatury fińskiej. Autor, Matti Yrjana Joensuu, ma na swoim koncie już kilkanaście książek, w tym 8 z serii „Harjunpaa i...”. Powieść, na której chciałabym się teraz skupić, jest ostatnią z serii, ale zarazem pierwszą u nas wydaną pozycją. Mam nadzieję, że i nie ostatnią, ponieważ „Harjunpaa i kapłan zła” bardzo mi się spodobał. Trudno znaleźć na polskim rynku tak przejmujący thriller z wyraźnie zarysowanym podłożem psychologicznym, który dosłownie porywa i niepokoi Czytelnika teraźniejszą pozycją społeczeństwa.

Akcja rozgrywa się we współczesnych Helsinkach. Główny bohater powieści, policjant Timo Harjunpaa, staje przed trudnym zadaniem. Dochodzą do niego wiadomości o tajemniczych przypadkach śmierci w metrze. Mimo iż wszystkie dowody wskazują na samobójstwa, Timo czuje swym kryminalistycznym zmysłem, że stoi za tym jakiś człowiek. Niekoniecznie zdrowy na umyśle. Przyjdzie mu zmierzyć się z istnym kapłanem zła, Gnomem, który w absolutnym oddaniu swojemu bóstwu, Macierzy, sieje zło i zniszczenie poprzez składanie krwawych ofiar bogini. W historię zaplątani są też inni bohaterowie. Jednym z nich jest Mikko, pisarz zmagający się ze wspomnieniami przeszłości, gdy jako mały brzdąc wymykał się nocami z łóżka podsłuchując rodziców. Zazwyczaj do jego uszu nie dochodziło nic innego jak tylko przekleństwa, krzyki oraz odgłosy tłuczonego szkła. Mikko, nie mogąc zapomnieć tamtych wydarzeń, pisze książki o szczęśliwej rodzinie. Sam jej nigdy nie miał. Taki nędzny człowiek z pewnością mógłby być dobrą ofiarą dla Macierzy... Kapłan zła krąży po mieście w poszukiwaniu ofiar, a czy Timo Harjunpaa go powstrzyma – przekonajcie się sami sięgając po tę powieść.

Z początku mogłoby się wydawać, że to wątek kryminalny wiedzie w powieści prym, ale w miarę gdy coraz bardziej zagłębiałam się w lekturę, odkryłam, iż autor kładzie szczególny nacisk na zarysowane psychicznie postaci oraz ukazanie środowiska w jakim żyją. Książka bowiem porusza ważną tematykę jaką jest przemoc w rodzinie, patologia, osamotnienie młodych ludzi i zagrożenia w otaczającym nas świecie. Człowiekowi, który w przeszłości doświadczył tych rzeczy, trudno jest nauczyć się kochać i założyć normalną rodzinę. Odbija się to na jego psychice. W powieści poznajemy właśnie takich ludzi, dlatego też czytając, ogarnął mnie niepokój i z pewnością niełatwo zapomnę przygody z tą książką. Zagnieździła się w moim umyśle nasuwając mi wiele tematów do rozmyślań i refleksji. „Harjunpaa i kapłan zła” nie można ot tak sobie przeczytać. To nie lekka i przyjemna lekturka na nudny wieczór, ale naprawdę wstrząsająca i niepokojąca opowieść. Ma taki mroczny, smutny klimat, który przygnębia Czytelnika. Nie jest to minusem, w żadnym razie. Po prostu czasem trzeba przeczytać taką książkę.

Mocną cechą powieści jest wielowątkowość. Wraz z każdym rozdziałem przenoszeni jesteśmy w inne miejsca, a czasem też i przestrzenie czasowe poznając sytuację, w jakiej znajdują się dani bohaterowie. Z początku nie mogłam zrozumieć co jeden wątek ma do drugiego, ale w końcu wszystko łączy się w spójną całość. Język, którym posłużył się Matti Joensuu, idealnie współgra z tajemniczą fabułą. Jest on bardzo ciekawy, ale czasami nie mogłam zrozumieć, czy to, co opowiada nam narrator, jest przenośnią, symboliką czy też należy go rozumieć w dosłownym znaczeniu. Autor w intrygujący sposób potrafi opisać najprostsze rzeczy. Sprawia, że książki nie czyta się łatwo, ale trzeba się nad nią zastanowić, nie brnąć na oślep do przodu.

Ta książka z pewnością nieszybko da mi o sobie zapomnieć. Odkąd zakończyłam lekturę, nie mogę przestać o niej rozmyślać. Czuję wiele emocji i niezrozumianych myśli, nadal nie wiem, czy wszystko dokładnie rozumiem. Ale jak już wspomniałam, czasami po prostu trzeba przeczytać taką powieść. Dlatego też zachęcam do sięgnięcia po „Harjunpaa i kapłana zła” i mam cichą nadzieję, że wydane zostaną u nas inne powieści Matta. Wówczas z wielką chęcią poznałabym wcześniejsze losy policjanta Tima Harjunpaa. 

Więcej o książce i twórczości autora: KLIK

Trailer powieści:

Ekranizacja: Książka została zekranizowana pod tytułem "Harjunpää ja pahan pappi" i mimo krytycznych opinii widzów, autor uznał film za udany. 

Książkę otrzymałam od Wydawnictwa Kojro za co bardzo serdecznie dziękuję. 

Dotknąć prawdy - Antoinette van Heugten

 

Wydawnictwo: MIRA

Data premiery: 04.05.2011

Moja ocena książki: 9/10

Bardzo interesują mnie tematy dotyczące psychiki człowieka, dlatego z chęcią sięgnęłam po thriller psychologiczny pt. Dotknąć prawdy. Jest to debiut Antoinette van Heugten, kobiety, która wspiera organizacje pomagające dzieciom z autyzmem. Powieść porwała mnie wraz z szybkim przebiegiem zdarzeń, a ciekawość co będzie dalej, nie pozwalała oderwać się nawet na krótką chwilę od pasjonującej lektury.

Max Parkman to nastolatek, który cierpi na zespół Aspergera, rozwinięta formę autyzmu. Jest bardzo inteligentnym chłopakiem, czego zawsze zazdrościli mu rówieśnicy. Dlatego zostaje odtrącony przez towarzystwo, wdaje się w bójki, zażywa narkotyki, a wreszcie planuje samobójstwo. Aby rozpocząć leczenie chłopca, trzeba wykonać niezbędne badania. W tym celu Max zostaje przyjęty do szpitala psychiatrycznego Maitland w stanie Iowa. Matka chłopca, Danielle, nie przypuszcza, że była to najgorsza z możliwych decyzji w jej życiu. Stan Maxa w szpitalu znacznie się pogarsza, a diagnoza postawiona przez lekarzy budzi niepokój Danielle, która sądzi, że syn nie ma halucynacji i nie zachowuje się agresywnie. Ponadto Maxowi podawane są niezidentyfikowane leki, a na noc jest krępowany rzemieniami. Danielle próbuje dowiedzieć się, co tak naprawdę dzieje się w najbardziej cenionym szpitalu psychiatrycznym.

Sprawy komplikują się jeszcze bardziej, gdy Danielle znajduje w szpitalu dwa ciała zachlapane krwią - brutalnie zamordowanego siedemnastoletniego chłopca i leżącego na ziemi nieprzytomnego Maxa trzymającego w ręce dziwny przedmiot – niewątpliwie narzędzie zbrodni. Danielle wierzy, że jej syn nie byłby w stanie zamordować drugiego człowieka. Wraz z Tonym i Doaksem rozpoczynają akcję mającą na celu udowodnienie niewinności Maxa. Mają jednak mało czasu. Wszystkie wymierzone w Danielle i jej syna zarzuty są bardzo przekonujące, dlatego obydwoje znajdują się w krytycznej sytuacji. Matka jednak nie chce się poddać i ryzykuje wszystko, aby Max został uniewinniony. A jeśli syn Danielle naprawdę jest zabójcą? Może ona sama zaczyna tracić kontakt z rzeczywistością?

Autorka wprowadza czytelnika w niezapomniany świat tajemnicy, strachu, napięcia i walki, której finał jest nikomu nieznany. Powieść jest pełna zwrotów akcji, zaskoczeń i nieprzewidywalnych zdarzeń. Pani Heugten doskonale buduje fabułę na wielu płaszczyznach. Nie wymyśla na bieżąco co ma napisać, ale każdy fragment książki jest doskonale przemyślany. W dodatku styl pisania debiutantki po prostu zachwyca. Język, którym się posługuje jest bardzo ciekawy a zarazem łatwo przyswajalny przez czytelnika. Potrafi szybko zaciekawić i wciągnąć od początku do samego końca książki.

Historia opisana w Dotknąć prawdy jest niezwykle poruszająca, a zarazem zatrważająca, ponieważ gdy głębiej zastanawiałam się nad nią, doszłam do wniosku, że to wszystko może stać się naprawdę. W zamyśleniu wybiegłam trochę w przyszłość próbując odpowiedzieć sobie na następujące pytania: Co ja bym zrobiła w takiej sytuacji, w jakiej znalazła się Danielle? Czy tak jak ona mogłabym poświęcić zdrowie a nawet życie dla swojego dziecka? Czy ufałabym mu wówczas, gdy wszyscy wokół zaprzeczają jego zdaniu? Próbowałam wczuć się w rolę Danielle i szczerze byłam pełna zachwytu nad tym, że tak wytrwale chroni swojego syna nie zwracając uwagi dosłownie na nic. Dzięki temu, że narrator skupia się głównie na jej psychice, emocjach i uczuciach, mogłam przez chwilę poczuć, jak to jest żyć z chorą psychicznie osobą. Max czasem nie doceniał osoby matki, natomiast ta bezgranicznie go kochała i ufała.

Dotknąć prawdy to niezwykle poruszająca powieść, która wznosi się na wyżyny gatunku. Jest przepełniona wieloma emocjami i nie daje o sobie zapomnieć. Szokuje, zachwyca i paraliżuje czytelnika, który wraz z każdą następną stroną poznaje poczynania nieugiętej Danielle. Gorąco polecam, ponieważ zdecydowanie warto poznać tę zaskakującą historię. 

Książkę otrzymałam od Wydawnictwa MIRA za co bardzo dziękuję! 

 

Baza recenzji Syndykatu ZwB