Byłem Geniuszem, czyli z tego co pamięta Winston Smith

Ilość stron: 170

Opis: "Byłem Geniuszem" to kontrkulturowa nowela, opowieść o szaleństwie a raczej o tym co szaleństwem zwiemy, a więc o połączeniu z Wyższym i nieskrępowanej wolności umysłu. O tym jak do tego doszło, że stało się to moim udziałem.

Jest to książka autobiograficzna. Mówi też o poszukiwaniu wolności, autentyzmu, prawdy, o potrzebie odrębności i przeżywania oraz o niebezpieczeństwach z tym związanych. O cierpieniu, miłości i pragnieniu poświęcenia się wyższemu celowi.

Mieliście kiedyś takie uczucie, że nie nadajecie się do odgrywania życia według zasad, jakie narzuca społeczeństwo? Macie wrażenie, iż stać was na coś więcej, a jednocześnie nie jesteście w stanie odważyć się na bunt wobec niedorzeczności zasad, jakimi kieruje się świat? „Wiosna życia” to opowieść o młodym chłopaku, który starał się oswoić ze społeczeństwem, jednocześnie nie akceptując całej jego pruderii i materializmu. Artur Kosiorowski powraca do rozmyślań nad życiem i jego wartościami w powieści pt. „Byłem Geniuszem, czyli z tego co pamięta Winston Smith”.  Jeżeli więc chociaż przez chwilę poczuliście, że jesteście stworzeni do rzeczy wartościowych i do Wielkości, zabierzcie się za lekturę „Wiosny życia” a następnie do „Byłem Geniuszem”.

„Byłem Geniuszem” opowiada o losach bohatera, który po niepokojących wydarzeniach opisanych w „Wiośnie życia”, ląduje w szpitalu psychiatrycznym ze zdiagnozowaną schizofrenią. Otrzymuje leki, ale nie kończy z alkoholem i innego rodzaju używkami. Za pomocą narracji pierwszoosobowej przedstawia nam swoje losy na przestrzeni prawdopodobnie kilku lat. Widzimy jego wzloty i upadki, poznajemy myśli, motywacje, postrzeganie świata, chociaż ciągle krytyczne, nieustannie zmieniające się. Bohater przeżywa okresy zafascynowania pewnymi nurtami myślowymi, w tym wszystkim również ogromną rolę odgrywa sztuka i literatura. Przyjaciele pojawiają się i znikają, podobnie jak kobiety, które w jednej chwili potrafiły odejść bez słowa wyjaśnienia. Niektóre osoby, mimo że podążyły własnymi ścieżkami, pozostawiły na zawsze cenny ślad w życiu bohatera. Książka opowiada również, a może przede wszystkim, o chorobie psychicznej, która w rzeczywistości może być jedynie otwartością umysłu i czystym artyzmem. Artyści mają Szaleństwo, bohater je podziwia, inni chcą tępić. 

Książki autora to, warto zaznaczyć, pozycje o charakterze autobiograficznym. Czytając je obie miałam nieodparte wrażenie, że dowiaduję się rzeczy niezwykle intymnych, szczerych, co jest zupełnie inaczej odbierane niż czytanie o zmyślonych losach wykreowanych postaci. Lektura wymagała ode mnie sporego zaangażowania, wniknięcia w świat bohatera i odrobiny przekształcenia światopoglądu w taki sposób, aby w jak największym stopniu zrozumieć jego tok myślenia. Ułatwiały to w znacznej części krótkie zdania, często niepoprawne składniowo, zawierające dużo uproszczeń myślowych, slangu i niekiedy wulgaryzmów. Tak więc fani dopracowanego, barwnego warsztatu literackiego muszą nastawić się na innego rodzaju odbiór. Pozycje Artura Kosiorowskiego mają wpływać na czytelnika, ale nie za pomocą stylu i poprawności kunsztu literackiego, a przez treść i poruszane dylematy filozoficzne, moralne, społeczne, w drobnej mierze też religijne.

Uważam się za osobę, która kocha książki, a jednak bohater mnie zawstydził. Niesamowicie ciekawą kwestią jest rola właśnie utworów literackich, które mu towarzyszyły, definiowały jego postawy, utwierdzały w przekonaniach i czynnie brały udział w jego historii. Już sam tytuł książki, a właściwie jego druga część - „z tego co pamięta Winston Smith”, odnosi się do „Roku 1984”, popularnego klasyku autorstwa George’a Orwella. Artur Kosiorowski zinterpretował tą pozycję jako opowieść o buncie jednostki, który może być walką ciężką i nieprzynoszącą efektu. Podobnie i bohater „Byłem Geniuszem”, porywa się na przysłowiowe „wiatraki”, chce wygrać, a drugiej strony poddaje się autodestrukcji i to również mimo wszystko przynosi mu satysfakcję. Idealnie widać to we fragmencie, w którym bohater przekazuje fragment swojego dziennika starej znajomej (może to najlepsze określenie dla Kariny) i otrzymuje od niej odpowiedź pełną obelg i pogardy. Bohater na początku jest zły, ponieważ zauważa w dziewczynie postawę pełną pruderii, sztuczności i społecznego zepsucia, a zaraz  potem schlebia mu fakt, że został niedoceniony. Uważa bowiem, że jest Geniuszem, artystą, a tacy z zasady nie napotykają na swej drodze zrozumienia i akceptacji. Dlatego bohater tkwi w miejscu beznadziejnym, autodestruktywnym, a jednocześnie świadczącym o dużej wartości tego, kim jest.

„Wyjechać. Niech stanie się to wszystko, niech się materializuje hipisowski sen, niech się realizuje to, co mam w głowie, a czego nawet zbytnio nie potrafię wysłowić. […] Nienawidzę tej szarej masy, tej miernoty, która i ze mnie uczyniła nic nie wartego obiboka. Otrząsnąć się.” str. 78

Prawda jest taka, że każdy odbiorca będzie miał po lekturze różne odczucia. Przyznam szczerze, iż bardzo ciężko było mi zrozumieć bohatera. Od zawsze miałam w życiu wszystko poukładane, nie zagłębiałam się w dylematy egzystencjalne, a wierze jak już się postanowiłam poświęcić, to na 100% ( w sensie Bóg determinuje wszystko, co się ze mną dzieje i mam perspektywę, że będę kiedyś w Niebie, a to co na Ziemi jest tak naprawdę chwilowe). Znałam jednak co najmniej jedną taką osobę, która podobnie jak bohater książek Artura Kosiorowskiego, buntowała się na to, co społeczeństwo uważa za normę i nie była usatysfakcjonowana zwykłą szarością życia. Mimo wszystko pragnęłam, aby bohater w pewnym momencie stanął na nogi i wziął wszystko „na klatę”, obrał w życiu cel i zachował indywidualność. Ale przede wszystkim aby znalazł satysfakcję w świecie, takim, jaki jest. I tutaj pozytywnie zaskoczyły mnie dosłownie ostatnie dwie strony książki. I znowu, jaki odbiorca, taka interpretacja. Dla kogoś może to było zakończenie złe, takie, które ukazuje, że w świecie nie ma kompromisu. Ja natomiast byłam usatysfakcjonowana i mam tylko nadzieję, iż nasz bohater w tej ogromnej zmianie znalazł w końcu sens, szczęście, a jego drogi nie będą już się plątać w tak zawiły i pełen ciemnych dni sposób.

Książki Artura Kosiorowskiego nie porywają tak, jak książki typowo nastawione na zapewnienie czytelnikowi rozrywki. To pozycje, które czyta się powoli, mogą być kontrowersyjne, są osobiste i wymagają zaangażowania ze strony odbiorcy. Korzyści natomiast są tego warte, a zwłaszcza zwieńczenie losów bohatera, które po prostu nadało książkom ogromnej wartości w moich oczach, tak jakby +100 dla historii. Ciekawa jestem, czy będziemy mieć do czynienia z kolejną autobiografią Pana Kosiorowskiego. I mam nadzieję, że jeśli tak, to będzie mała ona już zupełnie inny charakter niż poprzednie. Życzyłabym szczęścia, ale napiszę tylko: „NIECH CIĘ DOBRY BÓG BŁOGOSŁAWI!’.

Żałując macierzyństwa

Wydawnictwo Kobiece
Tłumacz: Elżbieta Filipow
Ilość stron: 310

Opis wydawcy:

Kobietom, które nie decydują się na macierzyństwo, często mówi się, że będą ubolewać z tego powodu do końca życia. Jednak nikt nie myśli o odwrotnej sytuacji. Wydaje się, że kobieta, która ma już dziecko, nie może żałować decyzji o jego urodzeniu. Socjolog Orna Donath przerywa milczenie, rzucając światło na społeczne tabu wokół macierzyństwa. Żałując macierzyństwa to odważne dzieło zawierające wyniki długoletnich badań i wywiadów z kobietami, które wolałyby nigdy nie urodzić dzieci. Donath wyjaśnia, że jeśli jesteśmy oburzeni ideą kobiet, które zmagają się z tym dylematem, powinniśmy głęboko się zastanowić. Zamiast je szykanować i obrzucać obelgami, musimy odpowiedzieć sobie na trudne pytanie. Dlaczego społeczeństwo narzuca macierzyństwo jako naturalny krok człowieka?

Rola matki kreowana była od samego początku dziejów świata. W Piśmie Świętym czytamy, że brak potomstwa był dla kobiety powodem do rozpaczy, a mężczyźni często płodzili dzieci ze służącymi, byleby ród miał kolejnych potomków. W mitologiach również płodność oznaczała obfitość, piękno kobiety, symbolizowało jej związanie z naturą a prokreacja była głównym zadaniem każdej zdolnej do tego istoty.  Jeżeli wydaje się wam, że czasy zmieniły się wystarczająco, aby dać kobietom całkowicie wolny wybór dotyczący posiadania dzieci, to niestety bardzo się mylicie.

Orna Donath to młoda socjolog, która świadomie wybrała bycie ‘niczyją mamą’. Od 2008 roku prowadziła badania wśród grupy izraelskich matek, które przyznały, że żałują macierzyństwa. Owocem tego jest najnowszy bestseller, "Żałując macierzyństwa". Autorka w obszernym wstępie wyjaśnia w jaki sposób skontaktowała się z tymi kobietami, jak badała ich stosunek do macierzyństwa i dlaczego w ogóle zdecydowała się opublikować swoje badania w formie książki. Przytaczała komentarze do debaty na temat negatywnych uczuć matek, cytaty nie były niczym innym jak tylko pełnym niezrozumienia ‘hejtem’. Gdziekolwiek nie spojrzeć, wystarczy rzucić na forum jakiś temat, a już rozpoczyna się dyskusja pełna jadu, wytykania, poniżania, a brak w niej logicznych, przemyślanych argumentów. Orna Donath nie przyjmuje postawy obronnej, nikogo też w swojej książce nie atakuje. Przedstawia fakty, komentuje wypowiedzi izraelskich matek z perspektywy specjalisty, psychologia i socjologa. Wymaga od czytelnika myślenia, aby to on sam wyciągnął wnioski i zastanowił się nad tematem żałowania macierzyństwa. Mi osobiście otworzyła oczy na pewne sprawy, wzbudziła empatię i chciałabym, aby ze względu na to KAŻDY (nie tylko kobiety) zapoznał się z książką i dopiero wtedy uczestniczył w debacie o prawach matek, o akceptacji ich negatywnych uczuć i o presji społeczeństwa, która w tej kwestii jest niewyobrażalnie duża.

Książka składa się z sześciu działów, które poruszają odmienne kwestie związane z poczuciem żalu matek: „Dyktat społeczeństwa a oczekiwania kobiet”, „Jak matki powinny wyglądać, co robić i czuć”, „Gdybym tylko mogła być niczyją mamą”, „Żyjąc z nielegalnym uczuciem”, „Żałując macierzyństwa między milczeniem a mową”, „Badając stanowiska matek za pomocą żalu”. Za ogromny plus książki uznałam fakt, że większość jej treści to wypowiedzi badanych kobiet, a Orna Donath jedynie podpowiada nam, co można wywnioskować z tych fragmentów. Autorka przy tym wszystkim wykazuje się niezwykła inteligencją, powagą i profesjonalizmem, w żaden sposób nie ma zamiaru grać nam na uczuciach. Wśród stosów kiczu, który tylko w teorii ma zmienić myślenie czytelnika, ta pozycja jest wzorem doskonałym jak takie pozycje powinny wyglądać.

Nie widzę powodu, dla którego miałabym szczegółowo opisywać co znajduje się w książce, bo też nie byłoby to możliwe. Najchętniej powiesiłabym gdzieś na mieście banner z napisem „przeczytajcie to”. Po prostu trzeba, po to, aby nie robić drugiemu człowiekowi krzywdy. Nie wywoływać żadnego rodzaju presji i akceptować wybory kobiet, które nie czują potrzeby bycia matkami. Nie wolno ich piętnować, traktować jak istoty drugiego sortu i nieżyjące w zgodzie z własnym życiowym powołaniem. Im trzeba przede wszystkim pomóc, wspierać w ich decyzji, dać wolną wolę i z nimi rozmawiać.

Ta recenzja może wydawać wam się chaotyczna, prawdopodobnie właśnie tak jest. Po prostu przeczytajcie i rozmyślajcie nad tematem. Niech w końcu społeczeństwo zauważy problem żalu matek, będzie świadome ich uczuć i dowie się, jak im pomóc. „Żałując macierzyństwa” to lektura, która skonfrontowała moje myślenie, uświadomiła mi istnienie presji, którą nieświadomie mogłam wywrzeć na innych kobietach. Niestety, podejrzewam, że minie jeszcze wiele lat zanim społeczeństwo do tego dojdzie. 

"Żałując macierzyństwa" znajdziecie w atrakcyjnej cenie na stronie Taniej Książki.

Królowa narkotyków, tajna agentka, zakładniczka

Wydawnictwo: Kobiece

Tłumaczenie: Przemysław Hejmej

Ilość stron: 472

Opis: Piorunująca literatura faktu. Była królowa wielkiego narkotykowego imperium musi po latach wrócić do handlu kokainą – tym razem z ramienia służb federalnych. Jednak kiedy zostaje porwana przez groźnych, kolumbijskich przestępców, zaczyna się prawdziwa walka o przetrwanie. Czy jej życie coś znaczy?

 Czytam książki od wielu lat, a z literaturą faktu spotkałam się zaledwie kilka razy. Być może jest tak dlatego, że traktuję powieści zwykle jako rozrywkę i oczekuję od nich oderwania od rzeczywistości. Literatura faktu jest za to zawsze kontrowersyjna, poruszająca i, choć napisana przez życie, wydaje się odrealniona, wymaga sporej uwagi od odbiorcy. „Uwikłana”, jeden z najciekawszych bestsellerów, należy do niełatwych pozycji, ponieważ wymaga wielkiego zaangażowania wyobraźni, bo chociaż wszyscy słyszymy o przemytach narkotykowych, to fabuła wydaje się być skomplikowanym wymysłem. Jednak nic lepiej nie pisze scenariuszy niż samo życie…

W „Uwikłanej” Bruce Porter mamy do czynienia z opartą na faktach porywającą historią o Pilar, kobiecie, której pewność siebie i zaangażowanie doprowadziły do dotarcia na szczyt narkotykowego imperium. Dobrze wykształconą, inteligentną Kolumbijkę zawsze pociągało to, co zakazane, nie wyłączając nieodpowiednich mężczyzn. To przez nich Pilar w niedługim czasie staje na czele organizacji handlującej kokainą na ogromną skalę. Po ucieczce z narkotykowego świata, życie kobiety wydawać by się mogło wraca na właściwe tory - do czasu. Jej były mąż wydaje ją agencji walczącej z nielegalnym handlem, a sama Pilar staje się tajną agentką, zamieszaną w największą akcję niebezpiecznego kartelu. Jak poradzi sobie kobieta, której życie wisi na włosku? Na jak wielką skalę istnieje handel narkotykami i czy my, zwykli ludzie, możemy mieć o tym prawdziwe pojęcie?

Jak już wspomniałam, z literaturą faktu spotkałam się zaledwie kilka razy, ale „Uwikłana” nie tylko dlatego była dla mnie wyjątkową lekturą. Ta powieść bardzo się wyróżnia, ponieważ mamy tutaj sporą dawkę wartkiej akcji, tak nieczęsto spotykanej w gatunku. To szokujący thriller, który swoim autentyzmem szokuje jeszcze bardziej aniżeli samą fabułą. Z początku dość mocno zniechęcał mnie fakt, że nie mogłam doszukać się w tekście dłuższych dialogów. Okazało się jednak, iż przez tą lekturę po prostu się płynie. Akcja mknie w szybkim tempie, a nawet bardziej rozbudowane opisy w niczym nie przeszkadzają. Co więcej, autorka daje możliwość wnikliwego studiowania charakterów, przede wszystkim samej Pilar. Mimo wszystko akcja znacznie przeważała nad resztą i przez to fani książek szpiegowskich, thrillerów, intryg, ucieczek i tajemnic będą zadowoleni. Dzięki temu też książka jest realistyczna, chociaż, paradoksalnie, ciężko uwierzyć w to, rzeczy opisane w książce miały i nadal mają miejsce. „Uwikłana” znacznie poszerzyła moje spojrzenie na świat i uważam, iż każdy powinien czasem sięgnąć po tego typu literaturę, szokującą, wciągającą i opartą na faktach.

Historia Pilar skłoniła mnie do wielu refleksji. Nie robię tego często, ale w tym przypadku zastanawianie się nad opisywanymi wydarzeniami wydaje się być nieuniknione. Przede wszystkim zastanawiałam się nad losem osób, które dały się wciągnąć w środowisko handlarzy narkotyków. Autorka ukazuje w pewnym stopniu wpływ środowiska na takie osoby, chodzi tu przede wszystkim o standard życia, klasę społeczną, wykształcenie. Obserwujemy nieustanną pogoń za pieniędzmi, czysty materializm, próżność i życie kosztem innych, byleby utrzymać pozycję i zdobyć poważanie wśród wysoko postawionych ludzi. W tym wszystkim główną rolę odgrywają bystre, przebiegłe charaktery, które swoją inteligencję kierują w niebezpiecznym kierunku, tak jak Pilar, pierwotnie królowa ‘narkotykowego imperium.

„Uwikłana” to powieść, którą trzeba przeczytać. Historia opisana przez Bruce Porter wciąga, szokuje, jest niebanalna, prawdziwa i czasami wręcz wbija w fotel. My, zwykli ludzie, żyjący w miastach i wioskach spokojnej Polski, czasem nieświadomie przechodzimy obok szokujących tajemnic i rozbudowanych nielegalnych imperiów przemytniczych, które nadal z powodzeniem funkcjonują. Tutaj czy gdzieś za granicą. Warto sięgnąć po książkę, która uruchamia wyobraźnię o świecie z pozoru przyjaznym i pięknym, lecz w głębi pełnym brudu i nieuczciwej walki. Takiej lektury na długo nie zapomnę.

"Uwikłaną" kupicie z dużym rabatem w księgarni Tania Książka

Koralina - Neil Gaiman

Wydawnictwo: MAG

Tłumaczenie: Paulina Braiter

Ilość stron: 112

Opis: Dzień po przeprowadzce Koralina postanowiła zwiedzić cały dom... W nowym mieszkaniu, do którego Koralina przeprowadziła się z rodzicami, jest dwadzieścia jeden okien i czternaścioro drzwi. Trzynaścioro z nich otwiera się zwyczajnie, czternaste zaś są zamknięte na klucz. Za nimi znajduje się tylko ściana z cegieł - przynajmniej do dnia, w którym Koralina otwiera je i odkrywa przejście do innego domu, który na pierwszy rzut oka niczym nie różni się od jej własnego. Ale pozory mylą... Z początku nowo odkryte mieszkanie wydaje się jej cudowne. Na obiad dostaje same smakołyki, a w pudełku z zabawkami czekają anioły, które po nakręceniu fruwają po pokoju, książki, w których ilustracje wyglądają, jakby ożywały, małe główki dinozaurów, które na zawołanie klekocą zębami. Jenakże w nowym domu są też nowi rodzice, którzy chcieliby, żeby Koralina została ich córeczką. Chcą ją odmienić, zatrzymać i nigdy nie oddać jej z powrotem. W lustrach zaś kryją się nieszczęśliwe dzieci, zagubione dusze...

Dziewczynka, która poszukuje przygód tam, gdzie nie powinna. Dziewczynka, która odkrywa alternatywny świat, niemal wyśniony… Dziewczynka, która nie może dać przyszyć sobie guzików. Koralina. Opowieść Neila Geimana, a zarazem moje pierwsze spotkanie z jego twórczością. Baśniowa, magiczna, pełna wyobraźni i subtelnej grozy. 

Koralina wprowadza się z rodziną do osobliwego domu, który okazuje się skrywać wiele tajemnic. Małe drzwiczki w zakurzonym pokoju okazują się być przejściem do świata z pozoru cudownego i odmiennego od szarej rzeczywistości. Jednak czy wszystko jest takie, jakim się wydaje? Czy Koralina da się uwieść nowym rodzicom, którzy spełniają każde jej życzenie, chociaż oczekują w zamian za to… guzików zamiast oczu? I jaką rolę w tym wszystkim odgrywa gadający kot?

„Koralina” to pierwsza książka, po którą sięgnęłam z własnej, nieprzymuszonej woli. Od tej pory pokochałam czytanie, dlatego też nie będę całkowicie obiektywna. Mam do tej powieści ogromny sentyment i szukam w twórczości Gaimana tej samej magii, baśniowości i horroru, co w historii o dziewczynce w alternatywnym świecie. To opowieść z pozoru dla dzieci, łatwa w odbiorze, czasem absurdalna, ale jednak dla dorosłych przez elementy iście mroczne i straszne. Przekonały się o tym dzieci, które udały się z rodzicami do kin na ekranizację tej powieści. Po połowie seansu większość płakała i opuszczała salę. Film, czy też bajka, zmienia się w horror, miejscami niesmaczny, psychodeliczny, często wywołujący dyskusje dotyczące interpretacji Drugiej Matki i jej świata. Będąc nastolatką byłam tak zafascynowana tą upiorną historią, że zaczęłam pisać jej kontynuację. Do teraz często wracam do „Koraliny”.

Cóż mogę więcej napisać. Nie wiem, czy ta historia spodoba się wszystkim dorosłym, ale ze względu na mój sentyment, polecam wszystkim spróbować dostrzec w opowieści ten baśniowy i jednocześnie mroczny klimat. Neil Gaiman nie wszystkim przypadnie do gustu, mimo wszystko warto dać mu szansę i podejść do „Koraliny” z pewnym dystansem, bo jednak zachowuje ona charakter opowieści dla dzieci. Ale czyż nie jest najlepsze, że to, co powinno być proste i miłe, zamienia się zaskakująco w odrażającą opowieść, której raczej nie czytalibyśmy na dobranoc naszym dzieciom?

Za egzemplarz recenzencki dziękuję Wydawnictwu MAG

Mitologia nordycka - Neil Gaiman

Wydawnictwo: MAG
Oprawa twarda
Tłumaczenie: Paulina Braiter
Wydanie: 01.03.2017















OPIS WYDAWCY:

Wielkie nordyckie mity to jeden z korzeni, z których wyrasta nasza tradycja literacka – od Tolkiena, Alana Garnera i Rosemary Sutcliff po "Grę o tron" i komiksy Marvela. Stały się też inspiracją dla wielu obsypanych nagrodami bestsellerów Neila Gaimana. Teraz sam Gaiman sięga w odległą przeszłość, do oryginalnych źródeł tych opowieści, by przedstawić nam nowe, barwne i porywające wersje największych nordyckich historii. Dzięki niemu bogowie ożywają – pełni namiętności, złośliwi, wybuchowi, okrutni – a opowieść przenosi nas do ich świata – od zarania wszechrzeczy, aż po Ragnarok i zmierzch bogów. Barwne przygody Thora, Lokiego, Odyna czy Frei fascynują współczesnego czytelnika, a żywy, błyskotliwy język sprawia, że aż proszą się o to, by czytać je na głos przy ognisku w mroźną gwiaździstą noc.

Neil Gaiman to niezwykle popularny autor fantastyki, którego opowieści mają swoisty, niepowtarzalny klimat. Jedna z nich, „Koralina”, rozbudziła wiele lat temu moją miłość do pisanych historii, przez co mam do niej ogromny sentyment. Niedługo napiszę o niej więcej, ale wiedzcie, że, póki co, to właśnie „Koralina” jest  dziełem  TEGO Gaimana, którego uwielbiam. Trzeba bowiem zaznaczyć, że autor sięga po przeróżne motywy i gatunki literackie, czego wyrazem jest m.in. zbiór „Dym i lustra”, który trafił na moją listę ulubionych książek. Gaiman sięga po czarny humor, groteskę, pisze pieśni, opowiadania, a nawet krótkie scenariusze. Jego utwory bawią, czasem zniesmaczają, są kontrowersyjne, zachwycają klimatem, a czasem straszą. W dodatku, po lekturze „Mitologii nordyckiej”, z całą pewnością można stwierdzić, że w każdej swojej opowieści Gaiman przedstawia nam się z trochę innej strony i nie każdemu spodobają się wszystkie jego utwory. Tak jest też ze mną, bo mimo iż jestem dla autora pełna podziwu i uwielbiam jego wyobraźnię, to jednak „Mitologia nordycka” najzwyczajniej nie przypadła mi do gustu.

Może nie jesteśmy tego do końca świadomi, ale wiele współczesnych elementów kultury czerpie z mitologii nordyckiej, od Tolkiena do „Gry o tron”.  Podczas lektury przypomniała mi się jeszcze druga część Disney’owskiej „Atlantydy”, w której znajdziemy historię dotyczącą końca świata, nazywanego Ragnarok. Było to dość miłe zaskoczenie, ponieważ mogłam zapoznać się z tym, na czym bazowano tworząc dzieła, które w mniejszym bądź większym stopniu kształtowały moją przeszłość.

Neil Gaiman czyni wspaniałe wprowadzenie do lektury, w którym wyjaśnia nam skąd pomysł na taką książkę. Ma nadzieję na to, że uświadomi czytelnikom, iż mitologia nordycka jest równie lub nawet bardziej ciekawa od popularnych mitologii rzymskiej czy greckiej. Jest to też forma ratunku, ponieważ znaczna część z zapisanych przez Gaimana opowieści krążyła już tylko w postaci ustnej, a pisemne wzmianki o nich były dość skąpe, nierozbudowane i ledwie przetrwały do dzisiejszych czasów. Poza tym, autor postanowił wykorzystać swoją umiejętność snucia dziwnych i fascynujących opowieści, aby rozbudować mity i zainteresować nimi ludzkość na nowo. Dodatkowo oprawa graficzna książki zachęca do lektury i trzeba przyznać, że cel autora został osiągnięty.

Niestety, mając świadomość tego, w jaki sposób Gaiman posługuje się pomysłami i świetnym stylem pisania, mity, które miały być przystępnymi opowiadaniami, wydały mi się być mało interesującymi relacjami tego, co rzekomo się wydarzyło. Tak jakbym czytała jakąś relację, nie potrafiłam zagłębić się w poszczególne historie i czerpać z tego takiej przyjemności, jakiej chciałam doświadczyć. Po prostu spodziewałam się czegoś innego. Miałam bowiem wrażenie, że Gaiman znalazł mity w jakichś innych książkach i po prostu je przepisał, nie czerpiąc prawie wcale ze swoich umiejętności wprowadzania magicznego i intrygującego klimatu. A sięgając po książkę opatrzoną jego nazwiskiem, na to właśnie mam nadzieję.

Nie chcę powiedzieć, że „Mitologia nordycka” jest zła. Nie jest po prostu w moim guście. Owszem, jestem wdzięczna Gaimanowi za to, iż dał mi możliwość poznania czegoś nowego, z czym jednak nieświadomie już się w życiu spotykałam. Nie była to jednak fascynująca przygoda, która mnie wciągnęła i sprawiła ogromną radość z czytania. Chcę was zatem uprzedzić, że Gaiman nie zawsze jest taki sam, może właśnie to jest w nim takie wspaniałe. Pewne książki możecie pokochać, inne jego utwory nie przypadną wam do gustu, ale z pewnością warto próbować. Ja mam zamiar zebrać całą nową kolekcję Gaimana, przeczytać wszystko i mieć obraz na całą twórczość człowieka, który tak czy siak, jest wybitnym twórcą i chyba nigdy go nie przekreślę. 

Za egzemplarz recenzencki dziękuję Wydawnictwu MAG

Nie wszystko zostało zapomniane, i to mnie niepokoi

Wydawnictwo: Czarna Owca
Rok wydania : 2017
Tłumaczenie: Dorota Pomadowska
Ilość stron: 400



Moja ocena: 8/10

Czy zastanawialiście się kiedyś co jest podłożem wszelkich lęków i traum? Często słyszymy, że ludzie chcieliby zapomnieć o tym, co wydarzyło się kiedyś i co w istotny sposób zmieniło ich myślenie, spowodowało strach, niepewność i psychiczny dyskomfort. Jednak czy niepamięć byłaby wystarczającym środkiem dla wyleczenia  umysłu? I wreszcie, dlaczego warto stanąć twarzą twarz i zmierzyć się z tym, co nazwać można „demonem przeszłości”? Odpowiedzi na te pytania daje Wendy Walker w swojej powieści „Nie wszystko zostało zapomniane”, która okazała się być lekturą wstrząsającą, przerażającą, a jednocześnie niezwykle inteligentną. Jest to jedna z najciekawszych nowości na rynku wydawniczym.

Jenny Kramer, główna bohaterka powieści, podczas lokalnej imprezy w małym miasteczku Fairview, zostaje brutalnie zgwałcona i pobita. Tak właśnie. Jej tragedii towarzyszą śmiechy i dźwięki muzyki niesione wiatrem do miejsca, w którym staje się ofiarą. Nie do końca jednak jest świadoma, co się dzieje, ponieważ już po kilku godzinach interwencji otrzymuje eksperymentalny lek, który ma wymazać z pamięci dziewczyny całe wspomnienie nocy. Jenny nie wie, co się stało, ale nie potrafi poradzić sobie z natłokiem negatywnych emocji i depresyjnych nastrojów. Podczas gdy rodzice próbują pomóc córce, na jaw wychodzą tajemnice nie tylko dotyczące upiornej nocy, ale także te skrywane przez najbliższych.

Musicie przyznać, że sama fabuła brzmi niezwykle intrygująco. Zdecydowanie jednak całą powieść wyróżnia forma narracji. Historię Jenny poznajemy bowiem z punktu widzenia jej terapeuty, doktora Alana Forrestera. Jest to niezwykle oryginalny zabieg, który przede wszystkim pozwala czytelnikowi na czynne uczestnictwo w rozwoju akcji. Mimo iż nie jestem najlepszym interpretatorem ludzkich zachowań, to miałam poczucie, że wiele ode mnie zleży w tej historii. Odebrałam ją niezwykle osobiście, tak jakbym sama była psychologiem lub przyjacielem doktora Alana, który zwierza mi się jako zaufany przyjaciel. Ponadto występuje tutaj duże zaangażowanie emocjonalne, ponieważ mamy wgląd w uczucia, tajemnice i dobrze wykreowane profile psychologiczne rodziców Jenny oraz innych osób zamieszanych w historię. Możecie więc już się domyślić, że „Nie wszystko zostało zapomniane” nie porywa wartką akcją opartą na dynamizmie, a dialogów mamy tu znikome ilości, ale jest to powieść zachwycająca podejściem i interpretacją tematu.

Kolejnym pozytywnym zaskoczeniem była lekkość, z jaką   czyta się tą powieść. Jak już wspomniałam, dialogów mamy tutaj mało, ale język autorki jest niezwykle płynny, a przemyślenia psychiatry absorbujące i wciągające. Poza tym mamy tutaj wiele niejasności i tajemnic, które wymagają odkrycia krok po kroku, wskutek czego przewraca się stronę za stroną, byleby dowiedzieć się jak najwięcej. Thriller psychologiczny nie jest gatunkiem, po który sięgam często, zawsze mi się wydawało, że takie książki są dość wymagające i ciężkie w lekturze. Musiałam się bardzo mylić, bo z chęcią przeczytałabym kolejne powieści autorki, gdyby tylko takie się w Polsce ukazały.

„Nie wszystko zostało zapomniane” to książka, która ma swój klimat. Jest mroczna, choć nie mamy tutaj paranormalnych straszydeł, a lęki, które siedzą w ludzkiej głowie, są najbardziej przerażające. To wciągająca opowieść o tym, jak wiele jest w stanie zrobić rodzic dla swojego dziecka, jak najmniejsza decyzja wpływa na całe życie,  jak niepamięć wzmaga uczucie niepokoju i o tym, jak fałszywy potrafi być świat wokół nas. Książka Wendy Walker to idealna pozycja dla tych, którzy lubią samodzielnie szukać odpowiedzi, zgłębiać psychiczne aspekty fabuły, a także dla tych, którzy zwykle po tego pokroju literaturę nie sięgają. „Nie wszystko zostało zapomniane” nie pozwala mi o sobie zapomnieć. 

Powieść "Nie wszystko zostało zapomniane" kupicie z dużym rabatem w Taniej Książce :)

Rzućcie okiem również na inne nowości wydawnicze.